外大 gaidai adventures

Eindelijk kan ik een blog schrijven waarin ik jullie meer kan vertellen over de lessen hier, want jawel, ze zijn begonnen!
Met het nodige puzzelwerk heb ik een schema ineen geknutseld dat me vrij goed bevalt, althans op papier dan toch. Ik ben er namelijk in geslaagd alle lessen uit de eerste lesperiode (9.10u – 10.40) te ontlopen, dus Caroline wordt nooit voor 10.50u in de les verwacht! Dit wil echter niet zeggen dat ik elke dag tot 10.00u in mijn bed steek hoor. Ik word sowieso elke dag rond 8.00u wakker van al het lawaai hier, en veel meer dan een beetje nasoezen zit er dan ook niet in. Maar ik kan natuurlijk nog wel lekker lang in mijn pyjama blijven plakken, rustig ontbijten en beetje huiswerk verzetten.
Verder heb ik ervoor gezorgd dat ik nooit 5 lesperiodes op één dag heb, want dat zou betekenen dat ik van 9.00 tot 18.00 continue les heb (één lesperiode is 90 minuten non-stop, dus bijna het dubbele van bij ons). Ook neem ik deze semester 13 vakken, zo moet ik er volgende semester maar 8 nemen, en dan heb ik meer tijd om mijn thesis te schrijven, of iets dat er op zou moeten gaan gelijken…
De lessen die ik tot nu al kunnen uitproberen heb waren een succes. Helemaal anders dan ik had verwacht. Wat had ik dan verwacht? Oersaaie, zeer nette professoren met keiharde discipline. Wat blijkt? Van de 5 proffen die ik tot nu al ontmoet heb, zijn er 3 compleet getikt… in de goede zin van het woord.
Shimamoto-sensei (sensei = prof) geeft het vak “Let’s study about Osaka”. Ik had dit vak gekozen omdat het meerdere bezoekjes aan Osaka city inhoudt, en ik dacht dat dat wel een welgekomen afwisseling zou zijn met de droge theorie die ik als kenkyuu student moet verwerken. Wat bleek nu? De prof op zich is zowaar nog interessanter dan het vak zelf. Hij zou perfect de rol van Willy Wonka kunnen vertolken in de Japanse versie van Charlie & the Chocolate Factory. Zelfde kapsel, zelfde eeuwige glimlach, en even opgewekt. Zijn lesinleiding: “Voor alle andere lessen moet je een goede kop hebben, voor mijn les moet je een goede conditie hebben, want we zullen vaak op stap gaan!”. Hij zal ons alle leuke plekjes in Osaka laten zien, vooral diegene die niet onmiddellijk in een standaard reisgids beschreven staan, dus ik kijk er al naar uit. En natuurlijk bespreken we eerst alles in de les, zodat we goed voorbereid op pad kunnen. En oh ja, geen examen! Deze les is alvast goedgekeurd.
Vervolgens had ik mijn eerste ontmoeting met mijn advisor, Sano-sensei. Hij is degene die me wekelijks zal begeleiden in mijn onderzoek. Niet dadelijk een succes, want het bleek dat ik gewoon onder zijn goede zorgen ben geplaatst omdat ik een sukkeltje was zonder thesisonderwerp en hij een sukkeltje was zonder student die zijn specialiteit wou behandelen. Die specialiteit is moderne geschiedenis van Japan, zowat alles na 1945. Kan nog wel van pas komen aangezien hij zowel in politiek als maatschappij als economie een beetje thuis is. Toen ik mijn chaotische ideeën (over Japanse werkloosheid) op tafel smeet haalde hij er direct heel wat boeken en artikels bij die mogelijk interessant zouden kunnen zijn. Aan motivatie ontbreekt het hem al zeker niet, en ik denk wel dat hij een goede begeleider zal zijn. Klein beetje droogstoppel maar ach ja, dat nemen we er bij.
De volgende dag (= woensdag = vandaag) had ik drie lessen op mijn programma staan.
De eerste draagt de uiterst slaapverwekkende naam “Japanese Academic Writing”, maar alweer bleek ik er rats naast te zitten met mijn vooroordelen. Deze prof, Narazaki-sensei, kan zo doorgaan als boeddhistisch of zen-monnik: kaal geschoren hoofd en een bol koppeke. Hij heeft zowat 1000 hobby’s, waaronder o.a. shamisen spelen (shamisen is een oud japans muziekinstrument) en nagauta zingen (heel oude japanse liederenvorm). Hij heeft ons gelijk op een demonstratie getrakteerd, en volgende maand zou hij zijn shamisen meebrengen. Vervolgens wees ie naar zijn ringvinger, waar geen ring rond zat. Zijn manier om te zeggen dat hij niet getrouwd was, maar hij heeft wel een zoon van 11 jaar (hijzelf is 52), en hij is naar eigen zeggen “af en toe single”. Wat die woorden in godsnaam inhouden laat ik aan ieders verbeelding over, maar het zegt natuurlijk wel iets over hemzelf. Net zoals Shimamoto-sensei was hij compleet het omgekeerde van wat ik van een Japanse prof had verwacht. Hij wist ook heel veel over het Belgische koningshuis, eigenlijk meer dan ik ervan wist, en toen ik hem vroeg waar hij die kennis vandaan haalde kreeg ik het korte antwoord: “Gossip papers”…
De volgende les was een grammatica-les volledig opgedragen aan bijwoorden. Bleek even saai te zijn als het op papier beschreven stond, en de prof weet niet echt goed hoe hij alles moet overbrengen. Maar aangezien bijwoorden wel vrij belangrijk zijn in het Japans heb ik toch besloten ook dit vak te volgen. En om heel eerlijk te zijn ook wel omdat het “easy” punten zijn, ik ken wel al een behoorlijk aantal bijwoorden dus moet ik minder studeren, hij geeft geen huiswerk, je mág lesvoorbereidingen maken maar je móet niet (ik als voorbeeldig studente ga die natuurlijk wel maken :p) en gewoon door aanwezig te zijn in de les krijg je al 50% van de punten. (Dat is overigens wel meer het geval hier, er is geen enkel vak waar het examen voor 100% telt. Meestal zijn aanwezigheid, medewerking en huistaken een belangrijk onderdeel, sommigen zetten zelfs al hun punten daarop en geven geen examen. En daar ga ik natuurlijk niet over klagen…)
Laatste vak werd gegeven door een zekere Okunishi-sensei, en wat hem betreft was ik op voorhand al gewaarschuwd dat het een beetje een speciaal geval was. Zijn lesinleiding ging als volgt: “Japanners zijn harde werkers, maar ik ben zo on-japans als maar zijn kan. Ik hou niet van werken, en dus verlang ik dat van jullie ook niet. Bovendien zullen jullie niet veel les hebben van mij, want ik zit meer in Tokio dan in Osaka” (hij is lid van een of ander Mombusho-comite, Mombusho is de instantie die mij hier voorziet van mijn maandelijkse beurs), én hij haat vroeg opstaan. Dus als hij ziek gemeld staat op de valven, dan ligt hij gewoon nog in zijn bed, zo wist hij ons te vertellen…Owkeej… Zijn les zelf was behoorlijk boeiend, hij leert ons de oorsprong van kanji, maar dan de echte oorsprong, niet de valse uitleg die vaak aan kanji gegeven wordt. Het spijt me Takeyama-sensei, maar de kanji van “akarui” (akarui betekent licht) heeft helemaal niks met het licht van de zon en maan te maken blijkbaar. In elk geval lijkt het me wel een man die zijn vak (en zaken ver buiten zijn vak) enorm goed kent, hij schudt kennis uit zijn mouw alsof het niks is (deja-vu?). In enkele momenten stond heel het bord volgekribbeld in geel krijt, en hoe geler het bord werd, hoe geler hij ook zelf werd. Zijn grijze kostuum had stilaan iets weg van een gespikkelde banaan, en later moest ook zijn gezicht eraan geloven. Hij doceerde in elk geval met heel veel overgave, dus voor de keren dat ie zin heeft om les te komen geven zal ik er maar van profiteren…
Morgen staan er 3 lessen op het programma, vrijdag 2 en maandag opnieuw 3. Als ze allemaal even veel verrassingen in petto hebben als de vorige, dan zal ik volgende week alvast weer weten wat schrijven.

Over naar het tweede element in de titel van mijn blog: dorama, of beter gezegd drama reeksen op de Japanse televisie. Razend populair hier, je hebt ze in allerlei geuren en kleuren, voor elk wat wils. Ik was al een tijdje op zoek naar een leuke reeks die ik zou kunnen volgen, met de idee dat dat een goede oefening zou zijn voor mijn Japans. Maar tot nu toe was er niks waar ik het voor kon opbrengen om één uur lang voor de tv te blijven zitten. Deze week had ik al een paar keer aankondigingen gezien voor een nieuwe (tenminste dat denk ik toch) reeks: 14歳の母 oftewel “een 14-jarige moeder”. Het leek me wel een sterk Wittekerke- en Thuis- gehalte te hebben, en bovendien vond ik het vreemd dat er in Japan een serie werd gemaakt rond dat onderwerp. Ik kan namelijk maar moeilijk doorgronden hoe Japanners over relaties en seksualiteit denken. Enerzijds lijken ze zo preuts en zedig, maar anderzijds hebben ze dan van die idiote tv-programma’s waar niks taboe is. Dat preutse en zedige masker smelt trouwens als sneeuw voor de zon in de nabijheid van alcohol. Desondanks, op straat zie je zelden mensen hand in hand lopen, laat staan dat er in het openbaar gekust wordt. En al zeker niet onder 中学生 (lager middelbaar studenten). Ik vond die serie over een 14-jarige tienermoeder dus best wel interessant klinken, en vandaag was het (denk ik) de eerste aflevering. Nu weet ik gelijk wat te doen de komende weken op woensdagavond. Echt veel kon ik er niet van verstaan, maar veel dingen kan je wel uit de context afleiden. En het was best nog wel goed geacteerd, ik had me eerder aan een melodramatisch overacting verwacht… Binnen een paar weken ben ik niet meer weg te slaan van die televisie!
(dat laatste was sarcastisch he…)

Sayonara!