外大 gaidai adventures

Na op donderdag en vrijdag nog een heel deel nieuwe lessen gevolgd hebben (die spijtig genoeg niet zo amusant waren als de vorige, maar denk wel hier veel bij te leren in elk geval) keek ik enorm mijn naar mijn eerste uitgaansavond hier in Japan.
Ik had met Michael (klasgenoot uit Leuven) afgesproken in een nomihoudai-bar in de buurt van zijn unief. De omgeving waarin hij vertoeft was duidelijk een pak levendiger dan onze berg… Eens in de bar aangekomen bleken er allemaal studenten te zitten, waarvan een groot deel natuurlijk gaijin (buitenlanders).
Een nomihoudai van 2 uur besteld, en onmiddellijk stevig in de baileys gevlogen. Ik dacht dat je bij een nomihoudai alleen bier en goedkope alcohol zou kunnen bestellen, maar blijkbaar kan je alles wat je maar wil (en wat er is natuurlijk) bestellen. Oh ja, voor de mensen die het concept van nomihoudai niet kennen: nomi = drinken en houdai = zoveel je wil. Hoeft niet meer uitleg denk ik he?
En die “zoveel als je wil” kan je vrij letterlijk opnemen: er wordt besteld en gedronken aan een behóórlijk tempo.
Er was eigenlijk geen plaats meer voor ons om te zitten, en dan zijn we maar bij een eenzame gaijin aan tafel geschoven. Ik had hem eerder al eens ontmoet op de bus (hij heeft een ananas-dreads kapsel, dus vrij makkelijk te herinneren), en hij bleek van Noorwegen te komen. Ik zei hem dat ik ooit graag naar Noorwegen en Ijsland wou, en dan heeft hij me heel wat interessante dingen verteld. Even later zijn we bij aan de grote “gaijin-tafel” geschoven, en daar heeft een Japanner ons getrakteerd op enkele kaartentrucs. Goochelen met kaarten klinkt op zich niet echt spectaculair, maar ik ken iemand in Belgie die zich verdiept in het tafelgoochelen en geloof me, het is waarschijnlijk de moeilijkste discipline binnen het goochelen. Er zitten mensen langs alle kanten rondom je, dus het is erg moeilijk om dingen “ongezien” ergens weg te steken.
Ik had al gehoord dat die bepaalde jap echt wel héééél goed bleek te zijn, maar het was pas toen ik het met eigen ogen zag dat ik echt onder de indruk was. In een bepaalde truc mochten wij (= de toeschouwers) een kaart kiezen, en die dan vervolgens terug in het spel steken zonder dat hij keek. Kaarten schudden, en vervolgens ging hij de kaart eruit halen. De eerste kaart die hij er van tussen haalde was niet de juiste, en dus scheurde hij die kaart in 4 stukken. Die gescheurde stukken legde hij in mijn rechterhand, en ik moest mijn linkerhand erboven op leggen. Vervolgens “blies” hij van ver een paar keer op mijn handen, en wanneer ik ze weer opendeed zat de kaart die wij hadden gekozen, dus de juiste kaart, in één geheel in mijn hand, en van de foute kaart in vier stukjes was geen spoor meer te bespeuren!!!??? Echt ongelooflijk...
Twee uur en nog veel meer baileys’en later besloten we naar Umeda te gaan, het centrum van Osaka. Nog een snelle tussenstop in MOS en dan gespurt voor de laatste trein. In Umeda aangekomen bleek er geen trein meer te zijn naar Shinsaibashi, en dat was nu net wel de plaats waar we heen wilden. De Belgische prof hier, David Uva, is in zijn vrije tijd dj en kent dus zowat elke club downtown. Hij had ons de club “Pure” aangeraden omdat dat een nomihoudai club is: je betaalt inkom en drinkt (lees: zuipt) de hele avond gratis. (Even tussendoor: het nomihoudai systeem kan hier volgens mij enkel overleven omdat de jappen denken dat ze kunnen drinken, maar eigenlijk in no time onder tafel liggen. Buitenlanders (lees: Belgen) daarentegen...vandaar dat er wsl geen enkel gelijkaardig principe bij ons bestaat)
Dan maar de taxi genomen, en vervolgens 10 keer de weg gevraagd (geen enkele Japanner had al van de club gehoord, de eerste gaijin die we aanspraken zei: “just follow me”). Het was dus een club waar wederom heel veel buitenlanders zaten. En de Japanners die er rond liepen waren op en top echte “homies”. De r&b en hiphop cultuur is stevig ingeburgerd in Japan zo blijkt... Zoals vele clubs hier was er een verschillende inkomprijs voor jongens en meisjes: jongens 2500 yen, meisjes 1500 yen. Vond ik niet erg natuurlijk. Eens binnengekomen zag ik alweer onmiddellijk de baileys staan. Even bij de barman gecheckt of baileys ook in de nomihoudai prijs inbegrepen zat, en ja hoor, alles wat ze hadden was à volonté, en geloof me ze hadden echt enorm veel verschillende flessen achter hun bar staan. Bovendien bleken ze ook nog eens heel gul te zijn bij het inschenken (ofwel lag het gewoon aan de barman bij wie ik besteld had natuurlijk…) maar de baileys die ik voorgeschoteld kreeg was het equivalent van 1/3 fles denk ik… Gezien deel één van de avond al vrij zwaar was geweest ben ik na zo’n 2 reuze-glazen maar op water overgeschakeld.
Na een paar uur yo-yo-yo hadden we het zo wel ongeveer gehad met de muziek, en besloten we op zoek te gaan naar een andere club, met wat meer echte muziek. We hadden geluk want een beetje verder in de straat was een soort after club. Inkom voor meisjes was gratis. Het was nog geen vier uur, dus echt veel volk was er nog niet. Maar de muziek was wel pakken beter, en Michael, Raul en ik hebben ons dan maar in ons eentje op de lege dansvloer gewaagd. Een uur later was het er al vrij druk, maar was spijtig genoeg de muziek er niet echt op vooruit gegaan. Bovendien was het soort volk niet echt euh... wel ja, laten we zeggen dat er heel veel “oude” sarari-men (= businessmen) binnen zaten in het gezelschap van verdacht jonge en zo goed als naakte meisjes.
Rond half zes hebben we de metro terug genomen, maar gezien het gebrek aan treinen en vooral bussen op zondagochtend waren we pas twee uur later terug op de unief.
Het hoeft weinig uitleg dat zaterdag dan ook een zeer onproductieve dag was. De kuis, strijk en was waren wel gedaan, maar de kanji zijn onvermijdelijk blijven liggen.
Zondag was er vanalles te doen in Kyoto, er was een jaarlijkse matsuri (Jidai-matsuri) die naar het schijnt heel erg de moeite was. Dus daar konden we natuurlijk niet ontbreken.
Met een veel te grote groep ryuugakusei (buitenlandse studenten), inclusief twee Japanse begeleiders, trokken we op pad. Mijn lichte ochtendhumeur en het veel te sterke schoolreisgevoel deden in het begin niet echt veel goed aan de sfeer, en ik besloot dadelijk nooit nog met zo’n grote groep mensen ergens naartoe te gaan. Er was altijd wel iemand die naar toilet moest, of iets moest gaan kopen, of ergens binnen wou… we geraakten amper vooruit. Toen we dan eindelijk ter plaatse waren bleek dat we compleet de verkeerde plaats hadden uitgekozen om de parade van de matsuri (= festival) te bekijken. We stonden op een kruispunt, en de parade passeerde maar langs één kant van de straat. Dat wou zeggen dat de andere kant van de straat niet werd afgesloten voor het verkeer, en dus was het voor ons meer “autoparade” dan matsuri-parade. Maar zelfs al was het zicht perfect geweest, dan nog kon de parade in de verste verte niet tippen aan het festival (Yamagasa-matsuri) dat ik vorig jaar in Fukuoka meemaakte. Het was wel heel mooi enzo, men beeldde eigenlijk de hele Japanse geschiedenis uit mbh kostuums, dans, muziek enzo.. maar iedereen liep heel ver uit elkander, dus het overweldigende effect was er niet. Desondanks liepen er naar het schijnt wel meer dan 2000 mensen in de stoet!
Vervolgens weer die verdomde besluiteloosheid van de veel te grote groep over het verdere verloop van de dag, en uiteindelijk besloten we nog een paar jinja (= tempelcomplexen) te gaan bekijken. Eerst nog een veel te lange (naar mijn zin toch) pauze bij Starbucks, maar uiteindelijk dan toch op eindbestemming geraakt. De tweede tempel die we bezochten bleek de tempel te zijn die we vorige keer in Kyoto al waren gaan bezoeken, alleen was het die eerste keer pikdonker, dus was het nu wel leuk om alles ook eens bij (schemeravond) daglicht te zien. Bovendien stonden er overal kraampjes ter ere van de matsuri, dus het was wel heel gezellig allemaal. Als laatste nog een bezoek gebracht aan het Hankyuu-shoppingcenter, en ach ja… de afloop kunnen jullie waarschijnlijk wel voorspellen. Ik had een trui gezien waar ik werkelijk helemaal weg van was (liefde op het eerste gezicht), en in eerste instantie ben ik er vrij snel voorbij gelopen (omdat ie nogal prijzig was) maar tenslotte ben ik toch teruggekeerd (shou ga nai ne), en sja… In de filosofie dat ie me toch wel heel goed stond heb ik hem dan toch maar gekocht. Een vroeg kerstkado aan mezelf…?
Terug op de unief toch maar eens aan die kanji beginnen studeren, maar gezien het late uur en de vermoeidheid die nog in mijn lijf zat lag ik al gauw in mijn bedje…Het leukste weekend tot nu toe, dat staat vast!! Het uitgaan was hilarisch, en Kyoto was, ondanks de ergernissen, nog steeds as charming as ever.