外大 gaidai adventures

Dinsdagochtend was ik, in alle vroegte voor mijn les, in het stadhuis mijn alien-registration kaart gaan afhalen, en stond ik aan datzelfde stadhuis te wachten op de bus. Ik had die bus al eerder genomen, dus was er zeker van dat het de juiste was, ik wist alleen niet hoe laat er een was. Dus stond ik zeer geconcentreerd het tijdsschema te bestuderen, toen er een oud Japannertje mij iets kwam vragen. Waarschijnlijk dacht hij dat ik het busschema niet begreep, en wou hij me helpen. Ik verstond letterlijk geen woord van wat ie vroeg, het klonk als “hamwaa yuu baa mwee nee” ofzo... Dus vroeg ik of hij het nog eens wou herhalen, maar ook dan begreep ik er weer geen woord van. Waarop het oude mannetje tegen een oud vrouwtje (die hij volgens mij niet kende) begon te praten, en waarop het vrouwtje me spontaan een lift aanbood richting unief. Ze ging naar Kyoto en haar zoon zou haar elk moment komen oppikken, dus dan kon die mij afzetten. Ik heb altijd geleerd niet mee te gaan met onbekenden, maar welk gevaar schuilt er in een 80-jarig vrouwtje en haar bijna even bejaarde zoon? Die zoon bleek trouwens wel nog elke ochtend de kranten rond te delen vanaf vier uur ’s ochtends. Dat op zich is al bewonderenswaardig, en dan heb je het bergachtige landschap hier nog niet in acht genomen…Niet voor ’t een of ’t ander, maar Japanse oudjes zijn toch een pak straffer dan de onze hoor. Bij ons zou iemand met de leeftijd van die zoon waarschijnlijk al in het bejaardentehuis beland zijn. Dit exemplaar deed elke ochtend zijn krantenronde, en reed nu gezellig rond in zijn auto met GPS en DVD. Niet dat dat een unicum is in Japan, maar je moet de gebruikswijze ervan toch weer maar kennen.
(Oh ja, dit heeft even helemaal niks met mijn verhaal te maken, maar Japanse proffen zijn even erg en weliswaar nog erger met techniek als hun Belgische collega’s. Ik dacht dat het in Belgie al een gesukkel was met projectoren en dergelijke, hier is het nog een pak erger. Elk klaslokaal is uitgerust met een flatscreen die in sommige gevallen de grootte van het klaslokaal zelf evenaart, maar niemand weet hoe ermee te werken).
Nu goed, terug naar mijn lift. Ik zat nog geen twee seconden in die auto, en het vrouwtje duwde me iets in de handen. “omamori” zei ze, wat zoveel betekent als “een geluksbrenger”. Het bleek origami te zijn, zoals ik er hier wel al meer had gezien, alleen was de papierkeuze nogal opvallend. Het was namelijk geld. Vast besloten dat ik dat toch echt niet kon aannemen haalde ik mijn beste keigo (beleefd taalgebruik) boven om te weigeren, maar het kon niet baten. Het is beleefd in Japan om eerst iets te weigeren voor je het aanneemt (in bepaalde gevallen dan toch), maar vanaf een bepaald niveau wordt het weigeren dan weer heel onbeleefd, en dus aanvaardde ik het geld uiteindelijk dan toch. En daar was het nog niet mee afgelopen, ze bleek een halve snoepwinkel in haar tas mee te dragen, want ik kreeg nog heel wat blueberry-snoepjes toegestopt. Verder werd ik ook nog getrakteerd op de laatste nieuwtjes binnen Mino: “Zie je dat huis daar? Daar woont die persoon, en die heeft dat gedaan, en die is samen met die, …” Niet dat ik er veel van begreep natuurlijk, maar het was wel grappig.
De rit duurde uiteindelijk maar een dikke tien minuten (ik vraag me af waarom die stomme bus er bijna drie kwartier over doet?) en zo werd ik netjes voor de deur afgezet!

Helemaal het andere extremum was mijn mobiele ervaring woensdagochtend.

Ik was weer vroeg uit de veren, dit keer om mijn re-entry permit in orde te maken. Japan moet zo ongeveer het enige land ter wereld zijn waar je geld moet betalen om buiten en weer binnen te mogen, ondanks een geldig visum...

Ik zat samen met duizenden japkes op de trein tijdens ochtendspits. In Japan betekent die spit overvolle treinen. (Even vermelden dat trein in deze context best kan vergeleken worden met onze metro, dwz: zeer weinig zitplaatsen en vooral staanplaatsen)

Aangezien ik aan de rand van de beschaving woon stap ik op de trein op het beginstation van de lijn, en is er dus plaats met hopen. Maar elk station kwamen er mensen bij, en elke keer denk je: "nu kan er echt niemand meer bij". Dan kom je aan het volgende station, en op een of andere manier kregen ze alle wachtenden er elke keer bij gepropt. Maar alles kent natuurlijk zijn grenzen. Op een gegeven moment stonden we met 15 mensen op 1 vierkante meter... Ik voelde de hartslag van de persoon achter mij kloppen tussen mijn ruggenwervels, en dit is GEEN figuurlijke uitspraak! Het was ronduit onverantwoord, en het verbaasd me dat er nog geen mensen gewoon doodgeplet zijn in die ochtendspits. Het enige voordeel aan het sardientjesgevoel is dat je niet kan omvallen. Iedereen staat zo opeen dat iedereen niet anders kan dan recht blijven staan, er is immers geen vierkante milimeter vrij om te vallen...

Japan, het land van extremen...