...en dan weet je dat je in Japan bent!
Ik heb weinig noemenswaardige dingen meegemaakt de voorbije week (op de ontdekking van een winkel die cote d’or verkoopt na), dus zou ik het in deze blog willen hebben over (vreemde) dingen die je al eens tegenkomt in het Japanse dagelijkse leven…
De witte maskertjes:
De herfst is in het land, de kouyou (het verkleuren van de bladeren) is wondermooi, de winterkledij wordt bovengehaald, en zo ook de witte maskertjes. Voor wie niet weet waarover ik het heb, denk aan de maskertjes die dokters en verpleegsters dragen tijdens operaties en dergelijke. In Japan draagt men dergelijke maskertjes als men ziek is, kwestie van de rest van de dierbare maatschappij niet aan te steken (“groepscultuur” weet je wel, “aan niemand last bezorgen”). Eerst dacht ik dat enkel het oudere deel van de bevolking begaan was met zijn Japanse medemens, want doorgaans zie je enkel oudere mensen met die dingen rondlopen. Maar nu het herfstseizoen, en zo ook het griepseizoen, is ingegaan, lijkt wel de helft van de Japanse doktertje te spelen. Ook op de unief heb ik al studenten zien rondlopen met een maskertje voor hun mond. In het begin vond ik het een nogal lachwekkend zicht, maar nu begin ik er wel aan te wennen, en begin ik me zelfs schuldig te voelen dat ik ondanks een lichte griep vrijelijk mijn ziektekiemen verspreid omdat ik zo geen ding opzet…
Deodorant voor bejaarden:
In de week stond ik in de supermarkt in de beauty-afdeling, op zoek naar deo. Bij ons zijn dat doorgaans grote spuitbussen, dus keek ik uit naar soortgelijke dingen, maar die kon ik niet vinden. Deo in Japan is zo compact mogelijk gemaakt, en de deo-creme in mini-potjes schijnt hier nogal populair te zijn. Heb maar snel iets uit de rekken geschaard, maar eens thuisgekomen had ik door dat ik een speciaal geval eruit had gekozen, iets met kristallen, en je moet er IETS mee doen vooraleer je het kan gebruiken, want nu is het een steenharde substantie die in geen geval zijn deo-functie vervult. Wat dat “iets” precies is, dat moet ik nog eens uitdokteren… Wat me in winkel is opgevallen zijn de talrijke flesjes en busjes met de afbeelding van een bejaarde op, vergezeld van de tekst “ tegen de geur van oudjes” (oke, mijn vertaling is nogal grof, de oorspronkelijke Japanse tekst zal wel iets (= veel) subtieler zijn, maar hier komt het wel op neer!!)
Een staaltje Japans doorzettingsvermogen:
… of is het gewoon pure onnozelheid? Ik ga mijn oordeel alvast in het midden laten, maar deze anekdote wil ik toch even met jullie delen.
Mijn kamer geeft uit op de sportvelden van Gaidai (stel je er al maar niet té veel bij voor), waaronder ook een van de tennispleinen.
Die worden ongeveer elke dag gebruikt, en dat was niet anders tijdens het afgelopen weekend. Het enige verschil met de voorbije dagen was dat het ‘zaazaa’ (=pijpenstelen) regende.
Wat doet een normale tennissende mens bij stortregen? … Inderdaad, zijn spullen bijeenruimen en een pint gaan pakken. Wat doet een Japanse tennissende mens in hetzelfde scenario? … Die laat zich niet kennen en haalt zijn paraplu boven om vervolgens onverstoorbaar verder te tennissen. en ik kon het wederom niet laten mijn kodak boven te halen) (foto komt nog)
Kindjes “kopen”:
Japan zit met een serieus vergrijzingsprobleem, dwz er zijn steeds meer ouderen en steeds minder kinderen. Het gemiddelde Japanse gezin heeft slechts één kind. Oorzaak? Er zullen er waarschijnlijk wel meerdere zijn, maar dé grote reden is toch wel geld. Kinderen kosten hier handenvol geld. Het begint al bij de geboorte. Vooraleer de moeder mag beginnen puffen in de verloskamer moet ze eerst een bom geld op tafel smijten. David Uva vertelde ons dat hij 400.000 yen heeft moeten betalen toen zijn vrouw beviel van hun dochtertje. En dat is dan nog maar in de meest simpele stadskliniek. Als je naar een luxe-moederhuis gaat ben je waarschijnlijk zo’n 1.000.000 yen kwijt (da’s ongeveer 6800 euro). Er staat dan wel een orkestje te spelen bij het ontbijt natuurlijk, en je baby’tje slaapt waarschijnlijk tussen satijnen lakens.
Maar dat is nog maar het begin. Dan komt het onderwijs. Voor de creche betaal je handenvol geld. En ook voor de rest van de opleiding wordt het geld je uit de zakken gehaald, al vanaf de kleuterklas! Er is hier een privé-school in de buurt en één jaar kleuterschool kost daar hopen meer dan vier jaar unief bij ons. Bovendien zijn er zelfs al examen in de kleuterklas. Die examens bepalen of je kind al dan niet “toegelaten” wordt. Des te beter de peutertuin, des te meer kans je hebt om in een goede lagere school, een goede middelbare school en tenslotte het belangrijkste: in een goede unief te belanden. Mensen uit een goede unief hebben meer kans op een betere job, zullen dus meer geld kunnen verdienen en bijgevolg een luxueuzer leven kunnen leiden. Alles gebeurt dus in functie van de toekomst van het kind!
In de les sociologie hebben we gezien dat mensen hier effectief plannen wanneer ze een baby krijgen, rekening houdend met die examens. Het schooljaar in Japan begint in april, dit wil zeggen dat een kind dat in april geboren wordt meer tijd heeft om zich voor te bereiden op zijn eerste schoolervaring dan een kind dat in september wordt geboren, want zij belanden beiden in dezelfde klas. Des te meer voorbereiding het kind kan krijgen, des te hoger de kans dat het in een goede peutertuin belandt, en des te rooskleuriger de toekomst eruit ziet…
(nééééén, ik verzin dit niet, zo gaat het hier!).
De witte maskertjes:
De herfst is in het land, de kouyou (het verkleuren van de bladeren) is wondermooi, de winterkledij wordt bovengehaald, en zo ook de witte maskertjes. Voor wie niet weet waarover ik het heb, denk aan de maskertjes die dokters en verpleegsters dragen tijdens operaties en dergelijke. In Japan draagt men dergelijke maskertjes als men ziek is, kwestie van de rest van de dierbare maatschappij niet aan te steken (“groepscultuur” weet je wel, “aan niemand last bezorgen”). Eerst dacht ik dat enkel het oudere deel van de bevolking begaan was met zijn Japanse medemens, want doorgaans zie je enkel oudere mensen met die dingen rondlopen. Maar nu het herfstseizoen, en zo ook het griepseizoen, is ingegaan, lijkt wel de helft van de Japanse doktertje te spelen. Ook op de unief heb ik al studenten zien rondlopen met een maskertje voor hun mond. In het begin vond ik het een nogal lachwekkend zicht, maar nu begin ik er wel aan te wennen, en begin ik me zelfs schuldig te voelen dat ik ondanks een lichte griep vrijelijk mijn ziektekiemen verspreid omdat ik zo geen ding opzet…
Deodorant voor bejaarden:
In de week stond ik in de supermarkt in de beauty-afdeling, op zoek naar deo. Bij ons zijn dat doorgaans grote spuitbussen, dus keek ik uit naar soortgelijke dingen, maar die kon ik niet vinden. Deo in Japan is zo compact mogelijk gemaakt, en de deo-creme in mini-potjes schijnt hier nogal populair te zijn. Heb maar snel iets uit de rekken geschaard, maar eens thuisgekomen had ik door dat ik een speciaal geval eruit had gekozen, iets met kristallen, en je moet er IETS mee doen vooraleer je het kan gebruiken, want nu is het een steenharde substantie die in geen geval zijn deo-functie vervult. Wat dat “iets” precies is, dat moet ik nog eens uitdokteren… Wat me in winkel is opgevallen zijn de talrijke flesjes en busjes met de afbeelding van een bejaarde op, vergezeld van de tekst “ tegen de geur van oudjes” (oke, mijn vertaling is nogal grof, de oorspronkelijke Japanse tekst zal wel iets (= veel) subtieler zijn, maar hier komt het wel op neer!!)
Een staaltje Japans doorzettingsvermogen:
… of is het gewoon pure onnozelheid? Ik ga mijn oordeel alvast in het midden laten, maar deze anekdote wil ik toch even met jullie delen.
Mijn kamer geeft uit op de sportvelden van Gaidai (stel je er al maar niet té veel bij voor), waaronder ook een van de tennispleinen.
Die worden ongeveer elke dag gebruikt, en dat was niet anders tijdens het afgelopen weekend. Het enige verschil met de voorbije dagen was dat het ‘zaazaa’ (=pijpenstelen) regende.
Wat doet een normale tennissende mens bij stortregen? … Inderdaad, zijn spullen bijeenruimen en een pint gaan pakken. Wat doet een Japanse tennissende mens in hetzelfde scenario? … Die laat zich niet kennen en haalt zijn paraplu boven om vervolgens onverstoorbaar verder te tennissen. en ik kon het wederom niet laten mijn kodak boven te halen) (foto komt nog)
Kindjes “kopen”:
Japan zit met een serieus vergrijzingsprobleem, dwz er zijn steeds meer ouderen en steeds minder kinderen. Het gemiddelde Japanse gezin heeft slechts één kind. Oorzaak? Er zullen er waarschijnlijk wel meerdere zijn, maar dé grote reden is toch wel geld. Kinderen kosten hier handenvol geld. Het begint al bij de geboorte. Vooraleer de moeder mag beginnen puffen in de verloskamer moet ze eerst een bom geld op tafel smijten. David Uva vertelde ons dat hij 400.000 yen heeft moeten betalen toen zijn vrouw beviel van hun dochtertje. En dat is dan nog maar in de meest simpele stadskliniek. Als je naar een luxe-moederhuis gaat ben je waarschijnlijk zo’n 1.000.000 yen kwijt (da’s ongeveer 6800 euro). Er staat dan wel een orkestje te spelen bij het ontbijt natuurlijk, en je baby’tje slaapt waarschijnlijk tussen satijnen lakens.
Maar dat is nog maar het begin. Dan komt het onderwijs. Voor de creche betaal je handenvol geld. En ook voor de rest van de opleiding wordt het geld je uit de zakken gehaald, al vanaf de kleuterklas! Er is hier een privé-school in de buurt en één jaar kleuterschool kost daar hopen meer dan vier jaar unief bij ons. Bovendien zijn er zelfs al examen in de kleuterklas. Die examens bepalen of je kind al dan niet “toegelaten” wordt. Des te beter de peutertuin, des te meer kans je hebt om in een goede lagere school, een goede middelbare school en tenslotte het belangrijkste: in een goede unief te belanden. Mensen uit een goede unief hebben meer kans op een betere job, zullen dus meer geld kunnen verdienen en bijgevolg een luxueuzer leven kunnen leiden. Alles gebeurt dus in functie van de toekomst van het kind!
In de les sociologie hebben we gezien dat mensen hier effectief plannen wanneer ze een baby krijgen, rekening houdend met die examens. Het schooljaar in Japan begint in april, dit wil zeggen dat een kind dat in april geboren wordt meer tijd heeft om zich voor te bereiden op zijn eerste schoolervaring dan een kind dat in september wordt geboren, want zij belanden beiden in dezelfde klas. Des te meer voorbereiding het kind kan krijgen, des te hoger de kans dat het in een goede peutertuin belandt, en des te rooskleuriger de toekomst eruit ziet…
(nééééén, ik verzin dit niet, zo gaat het hier!).
