外大 gaidai adventures

Vooraleer ik aan mijn relaas van de vorige twee weken begin wil ik jullie eerst nog laten kennismaken met twee Japanse fenomenen: kerstversiering en verkouden zijn. Op zich is daar niks Japans aan, want wij kennen dat ook allemaal, maar Japanners weten er toch een heel nieuwe dimensie aan te geven…

De kerstversiering: Voor een land waar geen enkele ziel de ware betekenis van kerstmis kent gaat men hier behoorlijk op in de kerstdecoratie. Ik kan natuurlijk niet binnen in de huizen kijken, maar buiten maken ze er al een heel zootje van!
De drie geboden van Japanse kerstversiering: kleurrijk, flikkerend en veel. Sommige huizen zijn echt een Disneyland in kerststemming op zich. Hilarisch! Hét bewijs dat japkes toch nog niet helemaal vertrouwd zijn met onze gewoonte van “Merry Christmas and a Happy Newyear” is de uitspraak “a happy merry Christmas” die in koeien van letters boven het station hangt. Japenglisch, geweldige taal!

Dan de Japanse verkoudheid… Japanners hebben, naar mijn inziens, behoorlijk seizoensgebonden gespreksonderwerpen. In de zomer moet je tegen iedereen die je tegenkomt klagen over hoe heet het is(wat meestal wel het geval is), in de herfst moet je je verwondering uiten over de kouyou (verkleuren van de blaadjes, wat ook echt wel prachtig is), de week erop klaag je over hoe koud het wel niet geworden is de laatste tijd (dat is hier niet altijd even waar), en de week daarop klaag je over een verkoudheid, en ook dat is niet altijd even waar. Een Japanner die twee keer op een dag moeten niezen heeft is naar zijn eigen mening verkouden, en als hij daarenboven nog een lichte hoest heeft is hij zwaar verkouden. Bij het gebruikelijke “genki?” (hoe gaat het?) moet je nu steevast toevoegen “kaze wo hiitenai?” (heb je nog geen verkoudheid opgelopen?) en bij het gebruikelijke afscheid vraagt de beleefdheid nu dat je je japanse medemens waarschuwt geen verkoudheid op te lopen. Of ingeval dat al te laat is wens je hem veel beterschap, ook al mankeert hij eigenlijk niet zo veel. Ach Japanse gewoonten, zijn ze niet geweldig?

Maar goed, weer tot de orde van de dag!

De week die volgde op het universiteitsfestival bracht niet veel speciaals met zich mee. Elke dag les gehad, en weer een beetje verder geraakt in mijn “onderzoek” (zo noemen ze het hier, maar dat heeft veel meer inhoud op papier dan dat het in werkelijkheid heeft).
Het weekend had gelukkig net iets meer in petto, jawel je raadt het al: een feestje. Samen met Sarah richting Shinsaibashi getrokken, waar Michael, James (een Engelse vriend van Sarah die op zelfde unief als Mich zit), Phil en Dan (twee amerikanen) ons al stonden op te wachten. Snel iets gaan eten, en daarna de purikura-fotokotjes ingedoken met de bedoeling een “voor-en-na” het clubben te doen, maar die “na” is er nooit echt van gekomen… J al maar goed, want de “voor” was al grappig genoeg.
Om tien uur stonden we al in de Pure, onze favoriete club wegens drinken a volonté all night long, maar natuurlijk was er nog geen kat. Dan maar eerst gezellig wat gedronken en daarna op de dansvloer gevlogen om er vervolgens niet meer af te komen.
Zondag rustdag.

De week erop stond er vanalles gepland. Donderdag was er onze laatste les van Watanabe-sensei (current topics on Japan), die, zoals de goede man beloofd had, zou doorgaan in de Belgische bar. Dit kwam op een wel heel toepasselijk moment want het was net Peter zijn verjaardag. Het heeft ons een paar omwegen gekost om in de bar te geraken, maar uiteindelijk hebben we ze dan toch gevonden. Een eerste blik op de menukaart was werkelijk een aangename verrassing: meer dan 100 belgische bieren waaronder ook heel wat soorten die zelfs in Belgie moeilijk te vinden zijn. Watanabe had al een soort menu voor ons besteld op voorhand, waar frietjes (echte stevige frieten!!), mosselen (ja zelfs die hebben me gesmaakt, mensen die me ietwat kennen weten hoe’n mirakel dat is), en last but not least: stoofvlees! Ofwel stond er een belachelijke goede kok in de keuken, ofwel waren mijn smaakpapillen niet in hun meest objectieve dag, maar dit was het beste stoofvlees dat ik ooit gegeten heb! Toen dat alles opgesmuld was bestelde de prof, op ons zeer deskundige aanraden, nog allerlei extra dingen zoals iets met champignonnekes, brocolli-cream-puree, geitenkaas en een soort gebakken rijst. Ondertussen passeerden ook heel wat biertjes de revue (= onze tafel) zoals Chimay, Orval, Kriek, Delirium, Duvel, Kwak, Karmeliet, … Ik had het plan te testen hoeveel onze dierbare prof kon verzetten op een avond (want bij de gemiddelde jap is dat niet echt veel), maar hij gaf geen kik. Zelfs nadat hij zijn Duvel in no time uitgekuist had vertoonde hij geen enkel teken van ook maar de kleinste dronkenschap. Eindelijk een Japanner gevonden die tegen de drank kan!
Na al dat lekkers begonnen we ons wel af te vragen hoeveel we zouden mogen neertellen voor al dat eet- en drinkgeweld, want het eten was niet echt goedkoop, en de biertjes nog vele minder. Onder de 1000 yen (6 à 7 euro) stond er niks op de kaart, en we zaten toch allemaal wel aan de vierde ronde. Groot was dan ook de verbazing (en nog groter de vreugde), toen Watanabe alles betaalde. En onder die “alles” mag je een hééééééle hoge rekening verstaan. Je voelt je wel ff heel ongemakkelijk op dat moment, want in je eigen taal kan je iemand al moeilijk bedanken voor zo’n immens kado, laat staan dat je het in deftig Japans gezegd krijgt. Maar blijkbaar schijnen dergelijke kado’s wel ‘normaal’ te zijn binnen Japan, je zegt gewoon welgemeend een keertje dankjewel en daarmee is de kous af. Hoe dan ook zijn we wel van plan om hem tijdens de laatste les in februari een dikke afscheidskado te geven.
Behoorlijk moe en toch wel een beetje dronken kroop ik die avond veel te laat in mijn bed, rekening houdende met het feit dat ik de dag erop kanji-examen had.. Haha.
Vrijdagochtend zo goed en zo kwaad mogelijk vroeg uit de veren, en de ochtendlessen geskipt om toch nog de nodige studietijd voor kanji te hebben. Wonder boven wonder viel dat examen best mee, hij vraagt alles dan ook zo letterlijk als maar zijn kan. Heb 94% weten te halen, en daar ben ik toch wel beetje fier op J Japanse examens staan niet bepaald bekend om hun moeilijkheid, maar het gingen hier toch om veel kanji die ik nooit eerder was tegengekomen.

Vrijdag na de les ben ik in zeven haasten naar de supermarkt gehold voor de laatste ingrediënten van het “eet-verrassings-feestje” dat Sarah en ik gepland hadden voor Peter zijn verjaardag. Op het menu stonden vooral Italiaanse dingen, die vallen immers bij elk van ons in de smaak. Na een paar hilarische anekdotes (die ik liever in gesloten kringen houd J) over tortilla en baileysmilkshake zijn we er dan toch in geslaagd een degelijk menu op tafel te zetten. Peter was er toch behoorlijk door verrast denk ik, dus missie geslaagd!
Zaterdag was wederom rustig dagje, en zondag stond er kerstshoppen in Shinsaibashi op het programma. En shoppen in Shinsaibashi betekent steevast chocomelk bij Godiva natuurlijk!
Zondagavond was er een Belgische avond gepland (jaja het leek wel Belgische week te zijn hier), met alle Belgen die in Osaka wonen. Niet iedereen kon erbij zijn, wat er uiteindelijk voor zorgde dat het een Leuven-onderonsje werd, met al mijn medestudenten en nog twee afgestudeerden van Leuven: Caroline (jaja een naamgenootje) en An. We zijn met zijn allen bij de Italiaan gaan eten, waar we een tabehoudai en nomihoudai besteld hadden. In het Nederlands wil dat zoveel zeggen als: eten en drinken zoveel je kan (gedurende twee uur) en ik denk niet dat we er beter gebruik van kunnen hadden maken dan we gedaan hebben. Onze ogen waren véééél groter dan onze buik….Na die twee uur was ik gereed om terug naar onze berg te “rollen”.

Deze week weinig les gehad (jaja de kerstvakantie is al begonnen!) en van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om uitgebreid te gaan kerstshoppen.

Donderdagavond had ik Maiko uitgenodigd voor een Italiaans etentje. Op het menu stonden lookbroodjes, spaghetti-pesto met pijnboompitjes en vlinderpasta met paprika, zongedroogde tomaatjes, parmezaankaas en basilicum. In tegenstelling tot de meeste studenten in Japan ben ik hier toch wel al een beetje bijgekomen denk ik, maar ik moet echt niet ver zoeken naar de reden. Zelf instaan voor je eten is dodelijk voor de weegschaal want je maakt logischerwijs enkel dingen die je lekker vindt en waar je dan bijgevolg ook nogal veel van eet...
Vrijdag was er een exhange-party georganiseerd door de unief, waar men de Japanse student wat dichter bij zijn buitenlandse medemens wou brengen en omgekeerd. De organisatie was natuurlijk volledig op zijn japans: je moest op voorhand inschrijven, je werd dan in groepen ingedeeld en bij het verlaten van het feestje (dat stipt om 8 uur eindigde) moest iedereen een enquête invullen over wat je van de avond vond. Japanners zijn werkelijk geobsedeerd door vragenlijst, beoordelingen en enquêtes!
Het feestje was dus nogal aan de vroege kant afgelopen, maar gelukkig hadden we nog ons eigen mini-kerstfeestje gepland. Het was Sarahs laatste avond (op het moment dat ik dit nu aan het typen ben zit zij op het vliegtuig richting thuis…*zucht*…. jaloers? Ik?...Oh jawel!) dus hebben we er een gezellige avond van gemaakt, mét kerstkadootjes natuurlijk!

Daarnet heb ik het al gezegd, maar de kerstvakantie is hier dus al begonnen! Officieel nog niet, want we hebben nu een week met ‘special courses’, maar dat houdt eigenlijk weinig in. De bedoeling is gewoon om proffen wiens les ooit eens is weggevallen de kans te geven om die les nu in te halen, maar gelukkig hebben weinig leraren daar gebruik van gemaakt J Volgende maandag moet ik nog één uurtje naar de les, en that’s it.
9 januari starten de lessen weer, dus dat houdt in dat we toch een kleine vier weken verlof hebben. Maar vergis je niet, we krijgen de nodige taken mee hoor. Ik heb hopen leeswerk voor mijn thesis en ook al een eerste paper om te schrijven. Maar echt veel studeertijd is er niet, want volgend weekend vertrek ik naar Tokio! Jaja, de grote stad… ik verwacht dat het toch nog heel anders gaat zijn dan Osaka. Osaka is groot en druk, maar Tokio zal nog groter en nog drukker zijn. Ik blijf twee weken logeren bij Annabelle, en we hebben alvast heel wat op het programma staan: het nodige sightseeing in Tokio, veel feestjes (waaronder eentje bij Annabelle op kot op kerstavond), een trip naar Disney Sea (variant op Disneyland dat ze hier trouwens ook hebben), een poging tot fotosessie voor de fotoclub waar ik mijn capaciteiten als fotograaf moet gaan waarmaken, een driedaagse skitrip naar Nagano (Nagano is de naam van de provincie, ik ben de exacte plaatsnaam vergeten) en natuurlijk een onvergetelijk oud op nieuw meemaken! Can’t wait!

Aan iedereen alvast een prettige kerst en een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Ps: Foto’s vinden jullie natuurlijk weer op mijn msn-space:

http://kyarorain.spaces.live.com/photos/