外大 gaidai adventures

Zoals de meesten al wel zullen weten is mijn “kerst en nieuwjaar op zijn japans” last minute vervangen door een op en top Belgische feestperiode. Het was geweldig om mijn dierbare Belgjes hun gezicht te zien toen ik plots voor hun neus stond, want de meesten wisten niks van mijn terugkomst!
Die dikke twee weken thuis hebben mijn batterijen weer volledig opgeladen, en dat was wel nodig, want ik had het wel even gehad met dit land en zijn inwoners. En toch was het terugkomen naar Japan ook een beetje thuiskomen. Dus op zekere manier moet ik hier al een deel van mijn hart verloren hebben. Mijn prachtig uitzicht dat me nog steeds stil doet worden (ook al is de omgeving zelf soms iets té stil naar mijn zin), de mensen die nog steeds even vriendelijk zijn, mensen die je spontaan aanspreken op de bus om een praatje te maken (en de bus zelf die ook nog steeds spreekt, spijtig genoeg), en daarenboven de idee dat mijn missie hier bijlange nog niet afgerond is: Ik heb nog vééél te zien en te leren.

Dus terug naar het Japanse leven, meerbepaald vorig weekend.

Dat is vrijdag begonnen met de nieuwjaarsreceptie van het Vlaamse Huis in Osaka. Locatie: Hankyu Hotel in Umeda, zowat het poepsjiekste hotel in de stad. Alle Belgen wonende in Osaka schijnen elk jaar gratis binnen te mogen, en aangezien drank en eten rijkelijk aanwezig waren konden we die uitnodiging natuurlijk niet weigeren. Bovendien is het geweldig te zien hoe Japanners hun beste Vlaams (géén Nederlands) bovenhalen! Eerst was er natuurlijk het officiële deel met speeches van ik weet al niet meer wie (we waren te laat, oeps).

Nadat de (voormalige) Japanse ambassadeur voor België de magische woorden “kanpai” (=santé) had uitgesproken vloog iedereen vrij snel op het buffet, de Japanners nog eerder dan de Belgen (ja soms kunnen we ook ons fatsoen houden).

Al gauw kwamen er heel wat mensen ons aanspreken, en daar hoort natuurlijk veel gebuig bij en ook het uitwisselen van naamkaartjes. Aangezien ik er geen heb was het voornamelijk eenrichtingsverkeer.. Naamkaartjes uitwisselen wordt overal ter wereld gedaan, maar Japanners maken er toch een nationale sport van. Later op de avond volgde er ook een tombola, nog iets waar Japanners een vreemde obsessie voor koesteren. Bij het binnenkomen had iedereen een naamplaatje gekregen met daarop een nummer, en die nummers werden nu gebruikt voor de loterij. Nietsvermoedend een roomtaartje met aardbeien naar binnen smullend werd plots ook mijn nummer afgeroepen. Mijn prijs… sja ik weet eigenlijk nog altijd niet goed wat het is. Het is een designvoorwerp dat lijkt op een oversized eierdopje, maar waarschijnlijk zal het eerder een wijnglas zijn ofzo. Alleen is “glas” nogal misplaatst hier, want het is gemaakt uit een sort geborsteld (geen idee of je dit zo zegt) metaal.
Nog iets vreemd aan Japanse feestjes (en dan laat ik de studentenfeestjes buiten beschouwing) is het einduur dat op voorhand vaststaat. In dit geval was het 21.00 uur, en vreemd genoeg waren alle Japanners ook braaf vertrokken tegen die tijd. Alleen de Belgen bleven natuurlijk plakken. Het hotelpersoneel heeft ons eerst subtiel proberen wegjagen door alle nog ongeopende flessen drank van de tafels te halen, en toen dat niet werkte kwamen ze onze naamplaatjes terugvragen. Er was natuurlijk meer nodig om beweging in onze kudde te krijgen, en dus hebben ze ons uiteindelijk op uiterst vriendelijke manier buitengezet.

Zaterdag was luie dag, ben op zoek gegaan naar een nieuwe heater (je weet wel zo’n ding om je kamer extra te verwarmen) want mijn vorige had zijn laatste warme lucht uitgeblazen.

Zondag heb ik me aan een Japanse soldenervaring gewaagd die warempel veel aangenamer was dan Belgisch soldenshoppen, ondanks de enorme massa jappen die elke zondag haar weg naar Osaka centrum vindt. Het was de laatste dag (Japanse soldenperiode heeft duidelijke begin- en einddag, had ik ook iets anders kunnen verwachten?), dus ik had een ontelbare hoeveelheid zwarte kopjes verwacht. Al bij al was de drukte hetzelfde als op andere dagen, wat nog wel steeds heeeeeel veel mensen betekent. Maar waar bij ons alles meestal op een grote stapel belandt tijdens de soldenperiode, liggen hier alle dingen nog steeds mooi opgeplooid. Wat de pashokjes betreft is er geen gedrum, maar wacht iedereen rustig zijn beurt af, aaaah shophemel!

De komende weken staan er geen speciale dingen gepland, de examenperiode komt eraan, en in dit geval betekent dat veel papers schrijven, dus veel spectaculairs staat er niet te gebeuren. Misschien volgend weekend een tripje naar Nara, want dat ligt hier ook niet zo gek ver vandaan, en daar ben ik nog niet geweest, dus dat wordt hoog tijd!