Mino update
Lang niet geblogd… Maar daar komt nu verandering in!
Half januari ben ik voor de eerste keer naar Nara geweest. Nara is een van de grootste cultuursteden in Japan, hoofdzakelijk omdat het ooit de hoofdstad was en er dus veel belangrijke gebouwen te vinden zijn. De bekendste bezienswaardigheden zijn de Todai-ji (zeer indrukwekkend), de Horyu-ji (minder indrukwekkend) en… de herten! Wat is er nu speciaal aan herten? Wel, ten eerste lopen ze vrij rond in de stad en ten tweede zijn ze met zo’n 1500. Behoorlijk veel dus. Op elke hoek van de straat staan wel kraampjes waar je speciale hertenkoekjes kan kopen om de beestjes te voederen, en zoals je al wel kon raden is deze bezigheid razend populair bij Japanners. Vooral Japanse meisjes willen die oh zo “kawaiiiii’ (schattige) beestjes wat te eten geven, maar meestal staan ze te gillen als de herten gezien hebben dat ze eten vasthouden en bijgevolg het arme meisje massaal omsingelen. Hilarisch Foto’s van mijn Nara-uitstap staan op mijn msn-space.
Eind januari was er opnieuw een tentoonstelling met de fotoclub. Deze keer ter van het afstuderen van sommige leden, en aanvankelijk dacht ik dus ook dat enkel mensen die dit jaar afstuderen hun werk zouden tentoonstellen, maar blijkbaar stond ze voor iedereen open. Aangezien ik bij de vorige tentoonstelling beloofd had dat ik iets zou laten zien bij de volgende gelegenheid had ik deze keer weinig keuze natuurlijk. Diep in mijn foto-archief gedoken en uiteindelijk een paar leuke dingen gevonden die ik een paar maanden geleden in Berlijn had genomen aan dat nieuwe herdenkingsmonument voor de joden. Iedereen vond ze blijkbaar wel leuk, want ik heb veel positieve commentaar gekregen. Oke, het zijn natuurlijk wel jappen, zelfs al zou je een foto van een wc-bril tentoonstellen zouden ze niks dan lof hebben, maar de meesten leken me toch vrij oprecht.
Op zich stelt zo een tentoonstelling ook niet zoveel voor, maar het is toch telkens een periode waarin je wat intensiever omgaat (voorbereiding, shiften draaien om de bezoekers te verwelkomen, opruimen…) met je Japanse medestudent, die je in normale omstandigheden gewoonweg niet tegenkomt. Dus goede oefening voor het Japans, en ideale gelegenheid om nieuwe mensen wat beter te leren kennen.
Afgelopen zaterdag was er de tweede studietrip voor Shimamoto-sensei zijn les over Osaka. (Aanwezigheid op deze uitstapjes geldt als een soort examen, haha)
Eerst zijn we een oude “juku” (soort school) uit de Meiji-periode gaan bezoeken waar destijds Nederlandse les werd gegeven. Daarna zijn we via Shinsaibashi (een van de grootste winkelbuurten) naar Namba gegaan, zeg maar “het amusementsdistrict”. Daar zijn we naar een “rakugo” voorstelling gaan kijken, een soort van komische monoloog. Het is een zeer slechte vergelijking, maar om jullie enig idee te geven: een soort van Japanse Geert Hoste ofzo.
Zondag had ik afgesproken met Haruka, een Japans meisje die een jaar lang in Westerlo heeft gewoond. We hadden elkander tijdens de zomer nog gezien toen zij op bezoek was in België, maar we hadden natuurlijk wel heel wat bij te praten!
Na een Japanse maaltijd en de gebruikelijke purikura zijn we naar Kiyomizudera gegaan. Kiyomizudera komt in aanmerking om op de lijst van “De Zeven Wereldwonderen” te komen, en ik heb vandaag wel begrepen waarom. Qua uitzicht heb ik al heel wat mooiere tempels gezien, maar deze immense houten constructie is eeuwen geleden gebouwd tegen een erg steile berg aan, zonder ook maar één nagel te gebruiken. De hele constructie blijft, veronderstel ik, overeind staan door zorgvuldig uitgekiende combinatie van wiskunde regels en fysische wetten, behoorlijk indrukwekkend! Omdat het een feestdag was (op 11 februari herdenken Japanners de stichting van hun land, maar dit hele verhaal is pure mythologie) liepen er veel mensen in kimono rond, en we hebben zelfs meerdere maiko (leerling geisha) gezien! Al had Haruka wel haar twijfels of het wel echte maiko waren, volgens haar kon het evengoed een soort van attractie zijn ter gelegenheid van diezelfde feestdag. Echt of niet, ze waren wel mooi om naar te kijken!
Volgende week beginnen onze examens. De Japanners hebben hun loodzware examenperiode (ahum, kuch kuch…) al achter de rug en genieten bijgevolg van hun bijna twee maanden lange lentevakantie.
Voor de mensen die al enige vorm van medelijden voor me zouden beginnen voelen wil ik toch even meegeven dat examens hier op geen enkele manier te vergelijken zijn met onze versie.
Ten eerste hebben ze hier nog nooit gehoord van blok. De examenperiode loopt van 13 tot 26 februari, maar tijdens die twee weken lopen de lessen gewoon verder. Dit zegt natuurlijk al veel over hoeveel tijd je hoort te steken in de voorbereiding van de examens. Voor zover ik kunnen opvangen heb uit de verhalen van mijn Japanse collega’s is een Japanner die meer dan 3 uur studeert op de avond voor het examen al een zeer plichtsbewuste leerling. Ik heb één Japanner proberen uitleggen dat onze examens toch wel helemaal anders zijn (lees: een pak zwaarder), maar zijn deskundige verklaring voor de schijnbare makkelijkheid van het Japanse systeem was dat professoren hier meer belang hechten aan het leerproces dan aan het examen. Met andere woorden vinden ze het belangrijk dat studenten geregeld naar de les komen. Of ze daar dan actief zitten wezen of al kwijlend liggen slapen, dat is dan weer minder belangrijk. Maar goed, een periode om op je luieren te rusten is het nu ook weer niet, want ook al zijn er dan weinig echte examens, je wordt hier overspoeld door een heleboel papers. De eerste week van de examenperiode krijg je een bepaald onderwerp opgegeven en daar moet je dan tegen de tweede week van de examenperiode een paar bladzijden over schrijven. Klinkt behoorlijk academisch, maar ook hier zit er weer een addertje onder het gras. De gemiddelde opdracht voor een paper luidt als volgt: “ Schrijf IETS dat met de les te maken heeft”. Als je geluk hebt krijg je ook nog instructies over hoe lang het hoort te zijn. Als je geluk hebt… Het klinkt allemaal heel simpel zo, maar ik heb persoonlijk liever dat ze me een duidelijke opdracht geven zodat ik ook weet wat er van me verwacht wordt. Nu heb ik daar geen flauw idee van. Langs de ene kant denk ik dat als je überhaupt iets afgeeft men hier al zeer tevreden is, maar langs de andere kant kan het gewoon niet zo simpel zijn, toch? Het is tenslotte alom bekend dat lessen die er het leukst en makkelijkst uitzien vaak de meest verraderlijke zijn…
Nu ja, al bij al zal ik toch weten wat te doen de komende twee weken. Op een of andere manier heb ik mijn agenda weten vol te krijgen met serieuze studieplannen, en ironisch genoeg ook de meeste feestjes ooit. Aangezien de Japanners nu in hun post-examen-roes zitten wordt er het ene feestje na het andere georganiseerd, en een uitnodiging weigeren is natuurlijk uiterst onbeleefd, haha!
De eerste week van maart ga ik doorbrengen in Fukuoka bij de Arimatu’s, mijn hostfamilie van twee jaar geleden. Hier kijk ik echt al heel lang naar uit, vooral omdat het de vriendelijkste Japanners waren die ooit ontmoet heb, maar ook omdat ik Fukuoka een veel leukere stad vind dan Osaka. Oke, hier is meer te beleven, maar wat heb je daaraan als je meer dan een uur onderweg bent vooraleer je er bent?
Na Fukuoka heb ik nog een paar dagen de tijd om mijn valiezen te pakken, en dan stap ik weer op het vliegtuig richting België, vakantie in eigen land! Nooit gedacht dat ik daar zo zou van kunnen genieten!
Als ik dan na vier weken terug in Japan sta heb ik nog een tripje naar Shikoku voor de boeg. Shikoku is het eiland tussen Honshu (waar ik nu zit) en Kyushu (waar ik twee jaar terug zat). Het is dan sakura-tijd (kersenbloesem) dus het belooft wondermooi te worden, en ik ga er een traditionele bunraku-voorstelling bijwonen, een soort poppentheater. Dit schijnt een vrij unieke ervaring te zijn, aangezien de voorstelling doorgaat in een authentiek theatergebouw uit de Meiji, en dergelijke voorstelling gebeurt maar één keer per jaar.
Heb ik verder nog nieuws?...
Jawel! Ik heb eveneens een “baito” (= studentenjob, “baito” is afgeleid van het Duitse “arbeit”) gevonden. “Gevonden” is misschien niet de ideale woordkeuze want ik was eigenlijk helemaal niet op zoek naar werk, het is me als het ware op een gouden schaaltje voorgeschoteld. (Ja sommige mensen zijn gewoon voor het geluk geboren he..)
Een dikke maand geleden heb ik de mensen van het Flanders House in Osaka ontmoet op de nieuwjaarsreceptie waar ik in mijn vorige blog over verteld heb. Blijkbaar stopt een van hun huidige leraren Nederlands (correctie: Vlaams), en dus zijn ze op zoek naar een vervanger. Vorige week belandde er een berichtje in mijn mailbox met de vraag of ik geen interesse had in deze job. Eén avond per week 90 minuten lang Nederlandse les geven aan een zestal Japanners. Ze werken met een handboek, dus ik moet zelf geen lesinhoud gaan samenstellen ofzo. Dit is natuurlijk een leuke manier om wat zakcentjes te verdienen, én bovendien de ideale gelegenheid om wat nieuwe mensen te leren kennen. Aangezien ik het meesterlijke plan heb opgevat om er volgend semester voor te zorgen dat ik enkel van woensdag tot vrijdag les heb, heb ik toch tijd genoeg, dus waarom niet? Ik zal wel telkens een tijdje mogen pendelen want het Flanders House ligt pal in het centrum van Osaka, maar het is eveneens een excuus om er elke keer een soort van uitstapje van te maken (weggggg van de bergggggg!).
Tijdens de namiddag kan ik iets in Osaka gaan bekijken (en ja, dit zullen vaak de winkeletalages zijn…) en daarna een lekker hapje eten (bij voorkeur kaitenzushi, dat zijn die sushi’tjes op een lopende band waar je gewoon alles kan nemen wat er lekker uitziet, en waar je vervolgens aan de hand van de hoeveelheid lege bordjes voor je neus moet betalen). Zoals je kan lezen heb ik het al helemaal uitgedokterd ;)
Mata ne
Half januari ben ik voor de eerste keer naar Nara geweest. Nara is een van de grootste cultuursteden in Japan, hoofdzakelijk omdat het ooit de hoofdstad was en er dus veel belangrijke gebouwen te vinden zijn. De bekendste bezienswaardigheden zijn de Todai-ji (zeer indrukwekkend), de Horyu-ji (minder indrukwekkend) en… de herten! Wat is er nu speciaal aan herten? Wel, ten eerste lopen ze vrij rond in de stad en ten tweede zijn ze met zo’n 1500. Behoorlijk veel dus. Op elke hoek van de straat staan wel kraampjes waar je speciale hertenkoekjes kan kopen om de beestjes te voederen, en zoals je al wel kon raden is deze bezigheid razend populair bij Japanners. Vooral Japanse meisjes willen die oh zo “kawaiiiii’ (schattige) beestjes wat te eten geven, maar meestal staan ze te gillen als de herten gezien hebben dat ze eten vasthouden en bijgevolg het arme meisje massaal omsingelen. Hilarisch Foto’s van mijn Nara-uitstap staan op mijn msn-space.
Eind januari was er opnieuw een tentoonstelling met de fotoclub. Deze keer ter van het afstuderen van sommige leden, en aanvankelijk dacht ik dus ook dat enkel mensen die dit jaar afstuderen hun werk zouden tentoonstellen, maar blijkbaar stond ze voor iedereen open. Aangezien ik bij de vorige tentoonstelling beloofd had dat ik iets zou laten zien bij de volgende gelegenheid had ik deze keer weinig keuze natuurlijk. Diep in mijn foto-archief gedoken en uiteindelijk een paar leuke dingen gevonden die ik een paar maanden geleden in Berlijn had genomen aan dat nieuwe herdenkingsmonument voor de joden. Iedereen vond ze blijkbaar wel leuk, want ik heb veel positieve commentaar gekregen. Oke, het zijn natuurlijk wel jappen, zelfs al zou je een foto van een wc-bril tentoonstellen zouden ze niks dan lof hebben, maar de meesten leken me toch vrij oprecht.
Op zich stelt zo een tentoonstelling ook niet zoveel voor, maar het is toch telkens een periode waarin je wat intensiever omgaat (voorbereiding, shiften draaien om de bezoekers te verwelkomen, opruimen…) met je Japanse medestudent, die je in normale omstandigheden gewoonweg niet tegenkomt. Dus goede oefening voor het Japans, en ideale gelegenheid om nieuwe mensen wat beter te leren kennen.
Afgelopen zaterdag was er de tweede studietrip voor Shimamoto-sensei zijn les over Osaka. (Aanwezigheid op deze uitstapjes geldt als een soort examen, haha)
Eerst zijn we een oude “juku” (soort school) uit de Meiji-periode gaan bezoeken waar destijds Nederlandse les werd gegeven. Daarna zijn we via Shinsaibashi (een van de grootste winkelbuurten) naar Namba gegaan, zeg maar “het amusementsdistrict”. Daar zijn we naar een “rakugo” voorstelling gaan kijken, een soort van komische monoloog. Het is een zeer slechte vergelijking, maar om jullie enig idee te geven: een soort van Japanse Geert Hoste ofzo.
Zondag had ik afgesproken met Haruka, een Japans meisje die een jaar lang in Westerlo heeft gewoond. We hadden elkander tijdens de zomer nog gezien toen zij op bezoek was in België, maar we hadden natuurlijk wel heel wat bij te praten!
Na een Japanse maaltijd en de gebruikelijke purikura zijn we naar Kiyomizudera gegaan. Kiyomizudera komt in aanmerking om op de lijst van “De Zeven Wereldwonderen” te komen, en ik heb vandaag wel begrepen waarom. Qua uitzicht heb ik al heel wat mooiere tempels gezien, maar deze immense houten constructie is eeuwen geleden gebouwd tegen een erg steile berg aan, zonder ook maar één nagel te gebruiken. De hele constructie blijft, veronderstel ik, overeind staan door zorgvuldig uitgekiende combinatie van wiskunde regels en fysische wetten, behoorlijk indrukwekkend! Omdat het een feestdag was (op 11 februari herdenken Japanners de stichting van hun land, maar dit hele verhaal is pure mythologie) liepen er veel mensen in kimono rond, en we hebben zelfs meerdere maiko (leerling geisha) gezien! Al had Haruka wel haar twijfels of het wel echte maiko waren, volgens haar kon het evengoed een soort van attractie zijn ter gelegenheid van diezelfde feestdag. Echt of niet, ze waren wel mooi om naar te kijken!
Volgende week beginnen onze examens. De Japanners hebben hun loodzware examenperiode (ahum, kuch kuch…) al achter de rug en genieten bijgevolg van hun bijna twee maanden lange lentevakantie.
Voor de mensen die al enige vorm van medelijden voor me zouden beginnen voelen wil ik toch even meegeven dat examens hier op geen enkele manier te vergelijken zijn met onze versie.
Ten eerste hebben ze hier nog nooit gehoord van blok. De examenperiode loopt van 13 tot 26 februari, maar tijdens die twee weken lopen de lessen gewoon verder. Dit zegt natuurlijk al veel over hoeveel tijd je hoort te steken in de voorbereiding van de examens. Voor zover ik kunnen opvangen heb uit de verhalen van mijn Japanse collega’s is een Japanner die meer dan 3 uur studeert op de avond voor het examen al een zeer plichtsbewuste leerling. Ik heb één Japanner proberen uitleggen dat onze examens toch wel helemaal anders zijn (lees: een pak zwaarder), maar zijn deskundige verklaring voor de schijnbare makkelijkheid van het Japanse systeem was dat professoren hier meer belang hechten aan het leerproces dan aan het examen. Met andere woorden vinden ze het belangrijk dat studenten geregeld naar de les komen. Of ze daar dan actief zitten wezen of al kwijlend liggen slapen, dat is dan weer minder belangrijk. Maar goed, een periode om op je luieren te rusten is het nu ook weer niet, want ook al zijn er dan weinig echte examens, je wordt hier overspoeld door een heleboel papers. De eerste week van de examenperiode krijg je een bepaald onderwerp opgegeven en daar moet je dan tegen de tweede week van de examenperiode een paar bladzijden over schrijven. Klinkt behoorlijk academisch, maar ook hier zit er weer een addertje onder het gras. De gemiddelde opdracht voor een paper luidt als volgt: “ Schrijf IETS dat met de les te maken heeft”. Als je geluk hebt krijg je ook nog instructies over hoe lang het hoort te zijn. Als je geluk hebt… Het klinkt allemaal heel simpel zo, maar ik heb persoonlijk liever dat ze me een duidelijke opdracht geven zodat ik ook weet wat er van me verwacht wordt. Nu heb ik daar geen flauw idee van. Langs de ene kant denk ik dat als je überhaupt iets afgeeft men hier al zeer tevreden is, maar langs de andere kant kan het gewoon niet zo simpel zijn, toch? Het is tenslotte alom bekend dat lessen die er het leukst en makkelijkst uitzien vaak de meest verraderlijke zijn…
Nu ja, al bij al zal ik toch weten wat te doen de komende twee weken. Op een of andere manier heb ik mijn agenda weten vol te krijgen met serieuze studieplannen, en ironisch genoeg ook de meeste feestjes ooit. Aangezien de Japanners nu in hun post-examen-roes zitten wordt er het ene feestje na het andere georganiseerd, en een uitnodiging weigeren is natuurlijk uiterst onbeleefd, haha!
De eerste week van maart ga ik doorbrengen in Fukuoka bij de Arimatu’s, mijn hostfamilie van twee jaar geleden. Hier kijk ik echt al heel lang naar uit, vooral omdat het de vriendelijkste Japanners waren die ooit ontmoet heb, maar ook omdat ik Fukuoka een veel leukere stad vind dan Osaka. Oke, hier is meer te beleven, maar wat heb je daaraan als je meer dan een uur onderweg bent vooraleer je er bent?
Na Fukuoka heb ik nog een paar dagen de tijd om mijn valiezen te pakken, en dan stap ik weer op het vliegtuig richting België, vakantie in eigen land! Nooit gedacht dat ik daar zo zou van kunnen genieten!
Als ik dan na vier weken terug in Japan sta heb ik nog een tripje naar Shikoku voor de boeg. Shikoku is het eiland tussen Honshu (waar ik nu zit) en Kyushu (waar ik twee jaar terug zat). Het is dan sakura-tijd (kersenbloesem) dus het belooft wondermooi te worden, en ik ga er een traditionele bunraku-voorstelling bijwonen, een soort poppentheater. Dit schijnt een vrij unieke ervaring te zijn, aangezien de voorstelling doorgaat in een authentiek theatergebouw uit de Meiji, en dergelijke voorstelling gebeurt maar één keer per jaar.
Heb ik verder nog nieuws?...
Jawel! Ik heb eveneens een “baito” (= studentenjob, “baito” is afgeleid van het Duitse “arbeit”) gevonden. “Gevonden” is misschien niet de ideale woordkeuze want ik was eigenlijk helemaal niet op zoek naar werk, het is me als het ware op een gouden schaaltje voorgeschoteld. (Ja sommige mensen zijn gewoon voor het geluk geboren he..)
Een dikke maand geleden heb ik de mensen van het Flanders House in Osaka ontmoet op de nieuwjaarsreceptie waar ik in mijn vorige blog over verteld heb. Blijkbaar stopt een van hun huidige leraren Nederlands (correctie: Vlaams), en dus zijn ze op zoek naar een vervanger. Vorige week belandde er een berichtje in mijn mailbox met de vraag of ik geen interesse had in deze job. Eén avond per week 90 minuten lang Nederlandse les geven aan een zestal Japanners. Ze werken met een handboek, dus ik moet zelf geen lesinhoud gaan samenstellen ofzo. Dit is natuurlijk een leuke manier om wat zakcentjes te verdienen, én bovendien de ideale gelegenheid om wat nieuwe mensen te leren kennen. Aangezien ik het meesterlijke plan heb opgevat om er volgend semester voor te zorgen dat ik enkel van woensdag tot vrijdag les heb, heb ik toch tijd genoeg, dus waarom niet? Ik zal wel telkens een tijdje mogen pendelen want het Flanders House ligt pal in het centrum van Osaka, maar het is eveneens een excuus om er elke keer een soort van uitstapje van te maken (weggggg van de bergggggg!).
Tijdens de namiddag kan ik iets in Osaka gaan bekijken (en ja, dit zullen vaak de winkeletalages zijn…) en daarna een lekker hapje eten (bij voorkeur kaitenzushi, dat zijn die sushi’tjes op een lopende band waar je gewoon alles kan nemen wat er lekker uitziet, en waar je vervolgens aan de hand van de hoeveelheid lege bordjes voor je neus moet betalen). Zoals je kan lezen heb ik het al helemaal uitgedokterd ;)
Mata ne
