My first baito
De meeste Belgen hier hebben al een tijdje vakantie, en nu is het eindelijk ook mijn beurt!
Maandag heb ik mijn laatste examens afgewerkt. Zoals ik had verwacht waren deze Japanse examens verre van mijn zwaarste ooit. Ik heb maar voor twee examens echt geblokt (kanji en politiek) en zelfs dat valt geen al te zware studie-inspanning te noemen. Mijn resultaten krijg ik pas in april, maar ik verwacht hoofdzakelijk A’tjes :)
Maar ik heb me al genoeg uitgelaten over het niveau van Japanse universiteiten,
deze blog ga ik besteden aan een verslag over mijn eerste echte baito hier in Japan!
Via het Flanders Center was ik aan een baito geraakt waarbij ik Nederlandse woorden voor een navigatiesysteem voor in de wagen zou moeten inspreken. Niet meteen de meest alledaagse baito, dus ik keek er wel naar uit! Vooral omdat de opname in Nagoya zou plaatsvinden, en daar was ik nog nooit geweest. Bovendien kon ik met de shinkansen (supersnelle trein) naar daar gaan op kosten van de firma ;) En de shinkansen had ik ook nog nooit genomen, dus dat op zich leek me ook al leuk. Achteraf bekeken verschilt die shinkansen niet zoveel van onze Thalys (insider: deze keer heb ik het juist he ;)), maar het opvallende aan heel het shinkansen-gebeuren zijn de talloze souvenierwinkeltjes in de stations. Tijdens de lessen hier hadden we geleerd over de traditie (uitgevonden by the way, na David zijn les ben ik helemaal in de ban van de nation-state matrix J) van de “furusato”, dat houdt in dat Japanners bij bepaalde gelegenheden verplicht zijn naar hun ‘thuisstad’ terug te keren, en dit is meestal de stad waar hun grootouders wonen. De meeste Japanners hebben zelf nooit in die stad gewoond, maar toch beschouwen ze het als hun ‘thuis’. Nu, wat gebeurt er dan? Iedereen uit de stad neemt de shinkansen naar “huis”, en wanneer ze dan terugkeren van hun “thuis” brengen ze voor iedereen omiyage (souveniertjes) mee. Wie omiyage zegt in Japan, heeft het negen kansen van de tien over eten. Koekjes, zoetigheden, pickels, …Reizen voor een Jap betekent eten! Het grappige is dat dit “streekspecialiteiten” moeten voorstellen, maar meestal zijn dit helemaal geen echte streekspecialiteiten, wel een puur commerciële business. In Osaka schijnt de kaastaart heel typisch te zijn, maar ik moet zeggen dat ik tot vandaag nog geen kaastaart van dichtbij gezien had hier, en ik vroeg me af of dit wel klopte. Nu ik vandaag de shinkansen genomen heb geloof ik het wel, er heerste een heuse souveniergekte!
Aankomen in Nagoya stond Ai-san, vrouw van het interimbureau, me op te wachten zodat we samen naar de plaats van opnamen konden gaan. Lekker handig want zo moest ik niet gaan uitzoeken waar ik moest zijn. De metrokaart kan ik ondertussen wel aardig ontcijferen, maar adressen zoeken in een stad die je niet kent (of wel kent) is hier echt een ramp aangezien straten geen naam hebben. Begin maar eens te zoeken dan… Onderweg een leuke babbel gehad, en dat had ik eigenlijk helemaal niet verwacht. De Japanse bedrijfswereld is me altijd heel strikt voorgesteld geweest, maar na vijf minuten waren we al aan het tetteren alsof we samen op café zaten. De opname zelf heeft nog geen tien minuten geduurd, dus “hard werk” kon je het niet echt noemen J
Daarna heeft Ai me nog wat leuke plaatsjes in Nagoya laten zien, en heb ik op mezelf de stad nog wat verkend. Echt veel toeristische plekjes heeft Nagoya niet, het is een echte industriestad en je vindt er dus bijna uitsluitend bedrijven. Maar het is ook een moderne stad, met veel nieuwe gebouwen en leuke architectuur, dus er valt zeker wel wat te zien! Voor de geïnteresseerden heb ik wat foto’s op mijn msn space gezet…
Maandag heb ik mijn laatste examens afgewerkt. Zoals ik had verwacht waren deze Japanse examens verre van mijn zwaarste ooit. Ik heb maar voor twee examens echt geblokt (kanji en politiek) en zelfs dat valt geen al te zware studie-inspanning te noemen. Mijn resultaten krijg ik pas in april, maar ik verwacht hoofdzakelijk A’tjes :)
Maar ik heb me al genoeg uitgelaten over het niveau van Japanse universiteiten,
deze blog ga ik besteden aan een verslag over mijn eerste echte baito hier in Japan!
Via het Flanders Center was ik aan een baito geraakt waarbij ik Nederlandse woorden voor een navigatiesysteem voor in de wagen zou moeten inspreken. Niet meteen de meest alledaagse baito, dus ik keek er wel naar uit! Vooral omdat de opname in Nagoya zou plaatsvinden, en daar was ik nog nooit geweest. Bovendien kon ik met de shinkansen (supersnelle trein) naar daar gaan op kosten van de firma ;) En de shinkansen had ik ook nog nooit genomen, dus dat op zich leek me ook al leuk. Achteraf bekeken verschilt die shinkansen niet zoveel van onze Thalys (insider: deze keer heb ik het juist he ;)), maar het opvallende aan heel het shinkansen-gebeuren zijn de talloze souvenierwinkeltjes in de stations. Tijdens de lessen hier hadden we geleerd over de traditie (uitgevonden by the way, na David zijn les ben ik helemaal in de ban van de nation-state matrix J) van de “furusato”, dat houdt in dat Japanners bij bepaalde gelegenheden verplicht zijn naar hun ‘thuisstad’ terug te keren, en dit is meestal de stad waar hun grootouders wonen. De meeste Japanners hebben zelf nooit in die stad gewoond, maar toch beschouwen ze het als hun ‘thuis’. Nu, wat gebeurt er dan? Iedereen uit de stad neemt de shinkansen naar “huis”, en wanneer ze dan terugkeren van hun “thuis” brengen ze voor iedereen omiyage (souveniertjes) mee. Wie omiyage zegt in Japan, heeft het negen kansen van de tien over eten. Koekjes, zoetigheden, pickels, …Reizen voor een Jap betekent eten! Het grappige is dat dit “streekspecialiteiten” moeten voorstellen, maar meestal zijn dit helemaal geen echte streekspecialiteiten, wel een puur commerciële business. In Osaka schijnt de kaastaart heel typisch te zijn, maar ik moet zeggen dat ik tot vandaag nog geen kaastaart van dichtbij gezien had hier, en ik vroeg me af of dit wel klopte. Nu ik vandaag de shinkansen genomen heb geloof ik het wel, er heerste een heuse souveniergekte!
Aankomen in Nagoya stond Ai-san, vrouw van het interimbureau, me op te wachten zodat we samen naar de plaats van opnamen konden gaan. Lekker handig want zo moest ik niet gaan uitzoeken waar ik moest zijn. De metrokaart kan ik ondertussen wel aardig ontcijferen, maar adressen zoeken in een stad die je niet kent (of wel kent) is hier echt een ramp aangezien straten geen naam hebben. Begin maar eens te zoeken dan… Onderweg een leuke babbel gehad, en dat had ik eigenlijk helemaal niet verwacht. De Japanse bedrijfswereld is me altijd heel strikt voorgesteld geweest, maar na vijf minuten waren we al aan het tetteren alsof we samen op café zaten. De opname zelf heeft nog geen tien minuten geduurd, dus “hard werk” kon je het niet echt noemen J
Daarna heeft Ai me nog wat leuke plaatsjes in Nagoya laten zien, en heb ik op mezelf de stad nog wat verkend. Echt veel toeristische plekjes heeft Nagoya niet, het is een echte industriestad en je vindt er dus bijna uitsluitend bedrijven. Maar het is ook een moderne stad, met veel nieuwe gebouwen en leuke architectuur, dus er valt zeker wel wat te zien! Voor de geïnteresseerden heb ik wat foto’s op mijn msn space gezet…
