Fukuoka!
Voor ik weer richting België kom nog een verslag van mijn uitstapje naar Fukuoka!
Vrijdagochtend (2 maart) in alle vroegte richting Osaka Umeda getrokken om daar de bus te nemen richting Fukuoka. Aangezien ik niet echt zeker was waar ik die bus zou moeten nemen (wist zelfs niet of het eigenlijk wel in Umeda was...) was ik stevig op tijd vertrokken. In geval ik dan fout zou zitten zou ik nog tijd genoeg hebben om uit te dokteren waar de bus dan wel vertrok :) Maar ik begin zowaar de kunst van de weg zoeken in Japan te beheersen en gelukkig was er dus geen reden tot paniek. Vervolgens een 9 uur durende busrit, die veel vlotter voorbij gegaan is dan ik ooit had gedacht. Ze hadden mij een plaatsje helemaal vooraan in een dubbeldekker gegeven, het weer was mooi die dag, dus ik heb optimaal genoten van het uitzicht onderweg. Dat uitzicht bestond hoofdzakelijk uit bergen, het zal dan toch waar zijn dat bijna 80% van dit land berg is :)
's Avonds stond Harue, mijn Japanse hostmoeder van twee jaar geleden toen ik deelgenomen heb aan het ATW programma in Kyudai, me al op te wachten. Aankomen in Fukuoka gaf me echt een vreemd (maar goed!) gevoel, een beetje zoals thuiskomen in Japan. Ik weet niet of het komt door de enorme vriendelijkheid van de mensen, of gewoon door het feit dat Fukuoka mijn eerste Japan-ervaring was, maar Fukuoka heeft echt mijn hart gestolen. De stad op zich heeft waarschijnlijk minder te bieden dan Osaka, maar het complete plaatje van Fukuoka staat mij beter aan dan dat van Osaka. Zoals iemand me vorige week zei: "Osaka is een blokkendoos", de stad is een chaotische mengelmoes van oude en nieuwe gebouwen, zonder enige samenhang in stijl. Fukuoka heeft veel meer... hmm hoe zal ik het zeggen... eenheid :)
Diezelfde avond hebben we nog bezoek gekregen van Eguchi-san en haar dochter Kanako, mensen die ik nog kende van ervoor.
Zaterdag zijn we Eguchi-san en Kanachan naar het centrum van Fukuoka getrokken, waar ik echt het ene "natsukashii" gevoel na het andere had, nostalgie... Toen ik het straatje waar ik 3 weken met Annabelle gewoond heb terugzag, zag ik dadelijk weer die Japanners in hun billendoekjes tijdens het Yamakasa-festival voor mijn ogen :)
's Middags lunch in een klein restaurantje, en daarna naar Canal City, het shopping centrum dat er een beetje als Disneyland uitziet, vind ik toch :)
Eguchi-san, Kana-chan en ik in Canal City
's Avonds zou Makiko, mijn tutor van tijdens het ATW programma, komen eten, maar spijtig genoeg belde ze last minute af wegens "kaze". Dit bleek geen typische Japanse kaze te zijn van het kaliber "3 keer niezen en eens hoesten". Ze vertelde dat ze naar het ziekenhuis was gegaan en medicatie had toegediend gekregen via een infuus. Geen lachertje dus. Dan maar Eguchi-san en Kana-chan, en de Kaku-familie uitgenodigd (twee jaar geleden samen mee naar Kumamoto gegaan) om te komen helpen onze enorme "nabe" leeg te krijgen. Nabe is een beetje zoals fondue bij ons: zo een typisch gerecht dat je alleen eet als je veel volk over de vloer krijgt.
Nabe houdt in: één grote pot met kokend water en dashi, en daar bereid je groenten, vlees, tofu, udon, ... (alles wat je er eigenlijk in wil smijten) in.
Het dessert waren aardbeitjes in gesmolten Belgische chocolade, wat enorm in de smaak viel bij de Japanners (en sja bij mij natuurlijk ook :)). Die aardbeien hadden we eerder die dag gekocht bij een grote aardbeikweker. Waarom vertel ik dit in godsnaam? Wel, als je bij ons aardbeien gaat kopen is dat meestal gewoon "een bakje". Hier kreeg je schaar en kom in de handen geduwd en mag je zelf in de serre je aardbeitjes gaan knippen. Klinkt misschien idioot maar was best wel leuk! De aardbeien die ik tot nu toen in de supermarkt hier had gekocht waren niet echt lekker, maar deze waren echt overheerlijk! Sja, biologische teelt he..
Het dessert waren aardbeitjes in gesmolten Belgische chocolade, wat enorm in de smaak viel bij de Japanners (en sja bij mij natuurlijk ook :)). Die aardbeien hadden we eerder die dag gekocht bij een grote aardbeikweker. Waarom vertel ik dit in godsnaam? Wel, als je bij ons aardbeien gaat kopen is dat meestal gewoon "een bakje". Hier kreeg je schaar en kom in de handen geduwd en mag je zelf in de serre je aardbeitjes gaan knippen. Klinkt misschien idioot maar was best wel leuk! De aardbeien die ik tot nu toen in de supermarkt hier had gekocht waren niet echt lekker, maar deze waren echt overheerlijk! Sja, biologische teelt he..
Kaku-san kon de chocolade-fondue wel appreciëren...
Zondag hebben we een uitstapje naar Yanagawa gemaakt, een stadje op zo'n 80 km van Fukuoka. We gingen er naartoe omwille van een of andere matsuri, maar ik had niet echt goed begrepen wat voor matsuri het eigenlijk was. Daar aangekomen bleek het niet echt een festival te zijn zoals ik had gedacht, maar eerder een dag waarbij alle winkels hun etalages sieren met speciale Japanse poppen. Verder hingen er overal van die grote Japanse mobielen (je weet wel, zo'n dingen om aan het plafond te hangen met figuurtjes aan koordjes). Sommige van die dingen waren echt wel indrukwekkend groot, en vooral duur! Voor een exemplaar van formaat betaal je al gauw 70.000 yen (ongeveer 450 euro)!
Verder kan je Yanagawa een beetje met Brugge vergelijken (zonder de historische huisjes dan :)), om de simpele reden dat er doorheen de hele stad overal kleine riviertjes lopen. Attractie nummer 1 is dus ook een boottochtje in zo'n bootje uit de oude tijd, bestuurd door Japanner met grote hoed, die de hele boot (capaciteit: 20 man) stuurt en voortbeweegt met niks meer dan een lange bamboestok. Als je weet dat de gemiddelde leeftijd van deze sendosan niet onder de 70 ligt, is dit wel vrij indrukwekkend.
Maandag kwam er een vriendin van Harue langs die graag met mij haar Engels zou oefenen. Een heel vriendelijke vrouw (ze had koekjes voor me bij, en ze kwamen van een of andere Franse patissier, dus in Japan betekent dat dure koekjes, maar ze waren wel erg lekker!).
Ze had een hele lijst vragen voorbereid, ze wou vooral meer horen over België enzo. Harue heeft dan de reisgidsen die ik haar ooit had opgestuurd bovengehaald, en ik mijn beste gids-capaciteiten. Het is wel best grappig dat de meeste Japanners vaak niet begrijpen dat België uit Vlaanderen en Wallonië bestaat, maar wanneer je dan het verhaal van "Fulandaasu no inu" (vlaamse hond) aanhaalt, dan weten ze direct waarover je het hebt. In België kent niemand (of toch niet veel mensen) dat verhaal, maar in Japan zal je niet gauw iemand vinden die het níet kent. ALs lunch stond er pizza op het menu, iets wat ik in Japan nog niet had gegeten. Japanse pizza's zijn dan ook net iets anders dan de versie die wij gewend zijn. Ten eerste zijn ze enorm duur! 25 euro voor een pizza is hier normaal. Verder doen ze er hier de gekste dingen op, zoals mayonaise! Hoewel het niet kon tippen aan "echte" pizza heeft het me toch goed gesmaakt.
Als dessert stond er zelfgebakken appel-kaneel taart op het menu (ik ken iemand die zeker en vast aan het watertanden is als ze dit leest ;)), en die was echt ongelooflijk lekker!
Theekransje op zijn Japans...
Maandagavond was het alweer tijd om op de bus richting Osaka te stappen, spijtig genoeg.. Zoals alle leuke vakanties was ook deze veel te kort. Maar als ik in de zomer samen met Dries Japan van noord tot zuid doorkruis gaan we zeker halt houden in Fukuoka, en dan kan ik iedereen nog een keertje zien!
Momenteel staan mijn koffers al gepakt, want binnen exact 24 uur stijgt mijn vliegtuig richting België op!
Dus tot gauw iedereen!
