Shikoku & kabuki
Donderdag en vrijdag stond er uitstapje met de unief naar Shikoku gepland. Japans theater stond zo’n beetje centraal in deze reis, we zouden een jōrui-voorstelling (traditioneel poppentheater) en kabuki gaan bekijken.
Donderdag was Awaji-shima de eerste halte. Het poppentheater van Awaji schijnt binnen zijn categorie een van de betere te zijn. Eerst kregen we een korte uitleg over hoe de poppen bewogen worden. Zo’n pop tot leven bregen zag er niet zo moeilijk uit, maar eens ik ze zelf in handen kreeg had ik al gauw door dat dat maar schijn was. Eén persoon doet de bewegingen van het hoofd en de rechterhand. Een tweede persoon doet de linkerhand, en de derde persoon doet de voeten.
Donderdag was Awaji-shima de eerste halte. Het poppentheater van Awaji schijnt binnen zijn categorie een van de betere te zijn. Eerst kregen we een korte uitleg over hoe de poppen bewogen worden. Zo’n pop tot leven bregen zag er niet zo moeilijk uit, maar eens ik ze zelf in handen kreeg had ik al gauw door dat dat maar schijn was. Eén persoon doet de bewegingen van het hoofd en de rechterhand. Een tweede persoon doet de linkerhand, en de derde persoon doet de voeten.
(Tijdens de voorstelling mocht je geen foto's nemen. Deze heb ik op internet gevonden en is dus niet van de voorstelling die wij gezien hebben)Omdat je zelf achter de pop staat is het erg moeilijk in te schatten hoe het publiek de pop ziet, en bovendien moeten alle bewegingen tussen hoofd, handen en voeten een beetje gecoördineerd worden om een realistisch resultaat te krijgen. De poppen zijn meestal 1,5 meter groot, afhankelijk van het personage, maar hoe dan ook is het moeilijk om die drie mensen achter de pop te verbergen. Daarom dragen alle poppenspelers volledig zwarte pakken, met een zwarte kap op het hoofd. In het begin was het erg moeilijk om je te concentreren op het verhaal en de poppen aangezien al die zwarte wezens er nogal angstaanjagend uitzagen. Maar na een tijdje let je niet meer op hen, en dan lijkt het echt alsof de poppen tot leven komen. Van het verhaal zelf begreep ik niet veel. Bij traditioneel theater hoort altijd een shamisen-speler en een verteller, die het verhaal eerder zingt dan vertelt. Bovendien is het vaak oud Japans, en daar ben ik niet zo in thuis…Na afloop van het verhaal was er nog een vrij spectaculair schouwspel met het decor dat voor onze ogen wel tien keer veranderde. De betekenis daarvan heb ik niet echt begrepen, maar het was wel leuk om zien.
Na de jōrui-voorstelling reden we verder naar Kotohira, een stadje waar alles rond “konpira” draait. Eens in het hotel toegekomen, dat eigenlijk wel vrij sjiek was, mochten we onze bagage achterlaten, en gingen we onder begeleiding van de gids een wandelingetje maken. We kregen allemaal een wandelstok in onze handen geduwd. De meesten vonden het maar belachelijk, en toegegeven een bende twintigers met wandelstokken wás ook een beetje een stom zicht, maar al gauw zagen we het nut ervan in: we gingen de kompira-san beklimmen, of ook wel het Kotohira heiligdom genoemd. Het is een heiligdom op een berg ter bescherming van de zeelieden, en jaarlijks ondernemen miljoenen vissers een pelgrimstocht naar Kotohira. Na 785 trappen (!) sta je helemaal boven, volledig uitgeteld en uitgedroogd, maar heb je natuurlijk een prachtig uitzicht.
Na de jōrui-voorstelling reden we verder naar Kotohira, een stadje waar alles rond “konpira” draait. Eens in het hotel toegekomen, dat eigenlijk wel vrij sjiek was, mochten we onze bagage achterlaten, en gingen we onder begeleiding van de gids een wandelingetje maken. We kregen allemaal een wandelstok in onze handen geduwd. De meesten vonden het maar belachelijk, en toegegeven een bende twintigers met wandelstokken wás ook een beetje een stom zicht, maar al gauw zagen we het nut ervan in: we gingen de kompira-san beklimmen, of ook wel het Kotohira heiligdom genoemd. Het is een heiligdom op een berg ter bescherming van de zeelieden, en jaarlijks ondernemen miljoenen vissers een pelgrimstocht naar Kotohira. Na 785 trappen (!) sta je helemaal boven, volledig uitgeteld en uitgedroogd, maar heb je natuurlijk een prachtig uitzicht.
Spijtig genoeg moet je dan ook nog terug naar beneden, en eens dat achter de rug is ben je maar al te blij dat je in een hotel verblijft met een goede onsen :)
Het diner was in Japanse stijl, dus veel kleine bordjes met veel lekkers in, én natuurlijk ook karaoke.
De volgende ochtend was het tijd voor de kompira-kabuki voorstelling, eigenlijk zowat de reden van onze hele reis.
Het diner was in Japanse stijl, dus veel kleine bordjes met veel lekkers in, én natuurlijk ook karaoke.
De volgende ochtend was het tijd voor de kompira-kabuki voorstelling, eigenlijk zowat de reden van onze hele reis.
Deze voorstellingen vinden maar één keer per jaar plaats, in de Kanamaru-za, een authentiek houten theatergebouw dat verbluffend goed onderhouden is. Met al dat hout en de lantaarns krijg je echt het idee 200 jaar terug in de tijd te gaan. Maar ‘authentiek’ houdt spijtig genoeg ook in dat de zitplaatsen erg smal waren, en bovendien zijn er geen stoelen, iedereen zit op tatami-matten, en dat is niet de meest ideale houding om drie uur lang kabuki te aanschouwen. Maar het ongemak van de zitjes was al gauw vergeten toen de voorstellingen begonnen. De meeste mensen die ooit al naar een kabuki voorstelling waren geweest wisten me te vertellen dat dit hoofdzakelijk saai was, maar dit kompira-kabuki bleek dan toch van een ander kaliber te zijn! Ik heb me eigenlijk geen minuut verveeld. Mijn benen waren wel erg blij met de pauze tussen elke voorstelling. Eerst was er een dansvoorstelling met een man en vrouw. Nu ja, eigenlijk twee mannen want bij kabuki spelen enkel mannelijke acteurs mee, maar de man die de vrouwenrol vertolkte deed dat verbluffend goed. Zijn bewegingen waren zo sierlijk en elegant, en denk daar de make-up en de kostuums bij, het plaatje paste helemaal.
De tweede voorstelling was geen dans, maar ‘gewoon’ theater. In het begin was ik niet zo goed mee met het verhaal, weeral omdat ze hun tekst eerder zingen dan zeggen, maar de tweede akte was echt goed. Er zaten zelfs special effects in verwerkt, ook op de authentieke manier natuurlijk, maar het was echt knap gedaan! Vooral de special effects met kostuums zijn de moeite waard. De ene moment dragen ze een rode kimono, maar dan worden er heel subtiel wat draadjes los gemaakt en hopsa, in één oogwenk is de kimono volledig wit. Decor, kledij en attributen worden eigenlijk de hele tijd aangepast, maar dit wordt zo subtiel gedaan dat je er eigenlijk weinig van merkt. Het zit als het ware ingeweven in het verhaal.
Er speelde ook een klein jongetje van maar een paar jaar oud mee, eveneens in de rol van meisje, en het publiek vond hem natuurlijk helemaal “kawaiiii” (schattig).
De laatste voorstelling was weer een dans, begeleidt door shamisen, fluit, trom en gezang. Op zich niet zoveel verschillend van de eerste dans, maar toch weer helemaal anders. Ander decor, heel andere kostuums, en weer de moeite!
Tijdens de voorstellingen zat ook bijna iedereen een bento (lunchbox) te eten en sja, meerdere pintjes te verzetten. Wat ik erg vreemd vond was dat sommige Japanners, meestal vrij oude mannen, temidden van de voorstellingen vanalles naar de acteurs riepen, bijvoorbeeld dat ze het verhaal grappig vonden, of dat ze de clue begrepen hadden, … Best wel vreemde gewoonte want ze roepen echt behoorlijk luid. Eerst dacht ik dat het acteurs waren die verspreid zaten tussen het publiek, maar dat bleek dus niet zo te zijn...
Er waren niet zoveel mensen die zich ingeschreven hadden voor deze reis (ik denk dat velen zich laten afschrikken hebben door eerdere, niet zo interessante (understatement…) studiereizen), maar dat maakte dat het eigenlijk een goede gelegenheid was om iedereen wat beter te leren kennen. Ondanks het feit dat ik hier al meer dan een half jaar zit zijn er nog mensen die in hetzelfde programma zitten waarvan ik de naam niet ken…
Volgende week beginnen de lessen weer, dus dan is het back to reality. Maar we hebben weer eerst twee weken de tijd om meerdere lessen uit te proberen (we moeten een heel nieuwe lesrooster opstellen), en die twee weken worden gevolgd door de golden week, een week waarin de ene feestdag na de andere valt, en dit komt dus neer op een extra weekje vakantie.
De tweede voorstelling was geen dans, maar ‘gewoon’ theater. In het begin was ik niet zo goed mee met het verhaal, weeral omdat ze hun tekst eerder zingen dan zeggen, maar de tweede akte was echt goed. Er zaten zelfs special effects in verwerkt, ook op de authentieke manier natuurlijk, maar het was echt knap gedaan! Vooral de special effects met kostuums zijn de moeite waard. De ene moment dragen ze een rode kimono, maar dan worden er heel subtiel wat draadjes los gemaakt en hopsa, in één oogwenk is de kimono volledig wit. Decor, kledij en attributen worden eigenlijk de hele tijd aangepast, maar dit wordt zo subtiel gedaan dat je er eigenlijk weinig van merkt. Het zit als het ware ingeweven in het verhaal.
Er speelde ook een klein jongetje van maar een paar jaar oud mee, eveneens in de rol van meisje, en het publiek vond hem natuurlijk helemaal “kawaiiii” (schattig).
De laatste voorstelling was weer een dans, begeleidt door shamisen, fluit, trom en gezang. Op zich niet zoveel verschillend van de eerste dans, maar toch weer helemaal anders. Ander decor, heel andere kostuums, en weer de moeite!
Tijdens de voorstellingen zat ook bijna iedereen een bento (lunchbox) te eten en sja, meerdere pintjes te verzetten. Wat ik erg vreemd vond was dat sommige Japanners, meestal vrij oude mannen, temidden van de voorstellingen vanalles naar de acteurs riepen, bijvoorbeeld dat ze het verhaal grappig vonden, of dat ze de clue begrepen hadden, … Best wel vreemde gewoonte want ze roepen echt behoorlijk luid. Eerst dacht ik dat het acteurs waren die verspreid zaten tussen het publiek, maar dat bleek dus niet zo te zijn...
Er waren niet zoveel mensen die zich ingeschreven hadden voor deze reis (ik denk dat velen zich laten afschrikken hebben door eerdere, niet zo interessante (understatement…) studiereizen), maar dat maakte dat het eigenlijk een goede gelegenheid was om iedereen wat beter te leren kennen. Ondanks het feit dat ik hier al meer dan een half jaar zit zijn er nog mensen die in hetzelfde programma zitten waarvan ik de naam niet ken…
Volgende week beginnen de lessen weer, dus dan is het back to reality. Maar we hebben weer eerst twee weken de tijd om meerdere lessen uit te proberen (we moeten een heel nieuwe lesrooster opstellen), en die twee weken worden gevolgd door de golden week, een week waarin de ene feestdag na de andere valt, en dit komt dus neer op een extra weekje vakantie.
